Mahboob Subhani-ஹஜ்ரத் கௌது அஃலம் ரலியல்லாஹு அன்ஹு

Ghauzul Azam Shaikh Syed Muhiyyuddeen Abdul Quadir Jeelani

 Piran ne Peer Ghaus ul Azam Dastageer, Radiallahu anhu, the Great defender and the leader of the saints was born in jeelan, Persia Iran, in 470 Hijri, ( 1077 AD ). He was of pious parents of Hassani lineage. He was Syed from both, the father as well as the mother side. His father Syed Abu Saleh, was an illustrious and God fearing man. Once he was engrossed in meditation by the bank of a river he saw an apple floating down the river. He picked it up and ate it. It struck to him that he ate the apple without paying for it so he set out in search of the owner on the bank of the river and at last reached the owner of the orchard; Abdullah Somai, whom he requested to tell him the price of the apple. Abdullah Somai replied that it was an expensive thing. Syed Abu Saleh replied that he had not much by way of worldly material, yet he could serve him for its compensation.

Abdullah Somai then asked him to work for a year in the orchard. In the course of time the duration was extended several times. In the end Abdullah Somai admitted that he had served him in excess of the price and desired to reward him. Abu Saleh hesitated in accepting it but when Abdullah Somai persisted, he relented. He said he had a daughter, blind of eyes, handicapped of hands and feet and wanted to give her in marriage to him. In this way Abdullah Somai got his daughter, Syeda Fatima, married to him. To his astonishment, Abu Saleh found her wondrously beautiful and wholesome. He complained to his father in law that he found her exactly the opposite to what he had described her. Abdullah Somai insisted on the truthfulness of his statement, and said. she was blind because she had not seen a man who could marry her. She was mute because she had not uttered a word repugnant to the Shari'aa. She was deaf because she had not heard anything inconsistent with the Shari'aa. She was handicapped of hand and feet because she had never moved in the direction of evil.

The great man died soon after the marrige and the little orphan was reared up by his mother and under the benevolent care of his grand father, Abdullah Somai.

Childhood: During infancy he never sucked milk during the day and had it after it was dark. When hungry he never cried like other children but remained composed in the cradle. As he was an orphan his initial education started under the supervision of his mother. Having completed, his primary education he sought his mother's permission to go to Baghdad for higher education. His mother was old still she allowed him to go and thus he set out to Baghdad in the year 488 Hijri.

Some chroniclers say he was 14 when he set out to Baghdad. His mother sewed 40 gold Dinars ( coins ) in his quilt so that he might spend as he needed. The dacoits struck the caravan on the way, and looted all the travelers of their belongings and wealth. They asked him what he had. He replied that he had 40 gold Dinars ( coin ). The dacoits took his reply as a joke and took him to their cheiftain. The Chief of the dacoits asked him the same question and he again replied that he had 40 gold coins on him. He demanded that he should be shown the Dinars as there was no appaent trace. Abdul Quader tore away the quilt and produced the Dinars to the Chief. He was surprised and impressed and asked him why he had given the hidden Dinars. He could have kept them and the dacoits could have never known about them. The boy replied that he was travelling to Baghdad to receive education and his mother had instructed him to speak the truth always and so he had done it. This left the Chief with a deep effect, and he gave up his profession of looting.

Higher Education:
He received lessons on Islamic Jurisprudence form Abu Saeed Makhzoomi, Tradition from Abu Bakr bin Muzaffar, and Commentary from the renowned Commentator, Abu Muhammad Jafar. Having thus qualified he engaged himself in the field of teaching.

Teaching: He became a teacher and took to teaching in the seminary of his teacher, Qazi Abu-Said-Mubarak. Soon he became popular with his pupils. His fame spread far and nears. Pupils flocked to him. In the morning he taught on Tradition and Commentary, and in the afternoon he held discourse on mysticism, and the virtues of the Holy Qur'an. The number of students grown so much that the seminary could no more hold them. He, therefore, decided to extend the premises of the seminary. The students and the people willingly came forward with their whole hearted contributions, and the construction started. The campus buildings were ready in 528 Hijri and thereafter it became known as Madarsa-e Quadriya.

Judicial Sentences and Ermons:
The Shaikh ( The Great Defender ), besides teaching engaged himself in Judicial Sentences and Sermons in the service of the Religion; delivered his sermons three times a week. His oratory drew multitude of crowds, which sometimes exceeded sixty or seventy thousand in bare numbers.

Truthfulness & Fearlessness: The Shaikh was truthful and fearless. The Caliph Al-Muqtazi once appointed Ibn-e Marjam the Qazi. Ibn-e Marjam was known for his cruelties. The people were panicked, and approached the Sheikh. He addressed the Caliph from the pulpit that he had posted a man as a Qazi who was extremely cruel. When he reached before his Creator on the last day what excuse he would put forward for appointing him. God is merciful and find to the people. The Caliph trembled and at once sacked Ibne Marjam form the post.

Generosity: Whatever Presents, valuables his followers or disciples offered him he distributed them among the poor and the needy and gave precedence to other's needs to this own. None returned empty handed from his gate. He was therefore, called leader of the saints, the Helper, the Great defender, and Darling of God. God filled his heart with profound love for the poor, the needy, and the helpless.

Propagation of Islam:
He propagated Islam through his writings and speeches and remained aloof from the government and politics. He, therefore, ruled over the hearts of the people. The kings were envious of him. Not only did he propagate Islam through pen and word of mouth but saved also the Muslims from complete extinction. The world so remembers him with the little, Mohyyuddin, the life-giver.

Death: He busied himself for forty years in the service of the Faith from 521 to 561 Hijri During this period hundreds embarrassed Islam because of him and organized several teams to go abroad for the purpose. He came to India in 1128 AD. And stayed at Multan.

His Qadriya order still exists through out India. He died 11, Rabi ul awwal, 561 Hijri ( 1168 AD ), at the age of 91. His shrine is in the Bughdad, Iraq.

His Sayings:
o- Knowledge is useless without action.

o- Be a doer and not an illiterate deliberately. One who knows and acts accordingly is a viceroy of Allah.

o- Allah is such a name that eases every difficulty and relieves of all kind of worries and grieves and this is a great name.

o- Whoever keeps Allah his friend, he is under His protection and passes his life under His benign benevolence.

o- Beggar is the one who perpetually engages himself in the prayer and in contemplation. He is truthful, capacious, and courageous. He regards his 'self' the meanest; what he does not know, tries to know; teaches the ignorant, and advises the careless.

o- The faithful is one, who seeks lawful living, and is not a fatalist. If succeeds in getting a job, he shall get lawful living and compensation for search of a living.

o- For patience he said; the faithful perseveres in difficulty and distress and does not forsake the Shairah; submits to the will of Allah; is not perturbed from poverty and grief but remains composed, patient, and thankful.

o- The patience of a beggar as against the thankfulness of a rich man, and the beggar's thankfulness as against the rich man's patience is larger.

o- The war of the inner is better than that of the outer.

o- Don't complain of Allah's slave ( men ).

o-Think great so long as you live.

He was a great speaker, lecturer and writer of his time. He wrote books of immense depth on the subjects he wrote in the defense and service of Islam.

1- Ghansat ul Tal-e been, is on the orders from the Tradition.

2- Mansharah ul Ghaib ( Revelation of the Unseen )deals with mysticism.

3- Fateh Rabbani is the collection of his sermons and addresses.

4- Maktoob-e Subhani comprises of his letters.

In poetry he wrote fourteen moving odes in Persian which is a great work

A dervish is a friend of God and a friend of a friend is a friend. So why not be a friend of a dervish? 


கௌதுல் அஃலம் ரலியல்லாஹு அன்ஹு.

    ஈரான் நாட்டில் ஜீலான் நகரின் அண்மையில் நீப் என்ற சிற்றூரில் ஹிஜ்ரி 470 ரமலான் பிறை 1 திங்கட்கிழமை இரவு (கி.பி.1078,மார்ச்19) அன்று பிறந்த இவர்களின் தந்தைபெயர் ஸெய்யித் அபூ ஸாலிஹ் இப்னு மூஸா. தாயார் பெயர் பாத்திமா. தந்தை இமாம் ஹஸன் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் வழியிலும், தாயார் இமாம் ஹுஸைன் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் வழியிலும் வந்தவர்கள். தம்முடைய 60வது வயதில் அவர்களுடைய அன்னை அவர்களை ஈன்றனர். பிறந்த அன்று ரமலான் முதல்பிறையாக இருந்ததால், குழந்தை பால் அருந்தவில்லை.அதைக் கொண்டே அன்று ரமலான் பிறை 1 என்று மக்கள் அறிந்து கொண்டனர். இளமையில் தந்தையை இழந்த இவர்கள,; பாட்டனார் ஸெய்யித் அப்துல்லாஹ் ஸெளமயீயால் வளர்க்கப்பட்டார்கள். கல்லியில் முதன்மையாக திகழ்ந்தார்கள். தங்கள் 18வது வயதில் அன்னை ஆசியுடன் உயர்கல்வி கற்க பகுதாது சென்றனர்.

      அப்போது, 40 பொற்காசுகளை இவர்கள் சட்டைப் பையில் மறைத்து தை;து வைத்து, 'எக்காலமும் பொய்யுரைக்க கூடாது' என்று கூறி ஒரு வணிகக் கூட்டத்தாருடன் பகுதாது செல்ல   தாயார் வழி அனுப்பி வைத்தனர். வழியில் ஹமதான் அருகே செல்லும்போது இவர்கள் கூட்டத்தை ஒரு கள்வர் கூட்டத்தினர் தாக்கினர். அதில் ஒருவன் இவர்களைப் பார்த்து, 'உம்மிடம் என்ன உள்ளது?' என்று கேட்க, 'நாற்பது பொற்காசுகள் என் சட்டையின் விலாப்பறத்தில் வைத்து தைக்கப்பட்டுள்ளன' என்று இவர்கள் சொன்னார்கள். பின்னர் அதை சோதித்தபின் தெரிந்து கொண்ட கள்வர்கள் இவர்களின் நேர்மையைக் கண்டு நேர்வழி பெற்று கள்ளத் தொழிலை விட்டொழித்து, இறைவணக்கங்களில் ஈடுபட்டு இறைநேசர்களாயினர்.

     பகுதாதை சென்றடைந்த இவர்கள், அங்கு நிஜாமிய்யா கல்லூரியல் சேர்ந்து அபூ ஜக்கரிய்யா யஹ்யா தப்ரேஸிடம் கல்வி கற்றனர். தம் கையிலுள்ள பணம் செலவழிந்து முடிந்ததும், மிக வறுமையுடன் ஏழாண்டு காலம் கல்வி கற்றனா. ஹம்மாது என்ற பெரியாரிடம் ஆத்மீக அனுபவம் பெற்றனர். பின்னர் மக்கா சென்று ஹஜ் செய்தனர். பின்னர் மதீனா சென்று தம் பாட்டனாரின் அடக்கவிடத்தை தரிசித்தனர்.

    பின்னர் ஈராக் காடுகளில் உள்ள கர்க் என்ற இடத்தில் அமர்ந்து கடும் தவம் செய்தனர். சிலசமயம் அங்குமிங்கும் தம்மை மறந்த நிலையில் ஓடுவார்கள். சில சமயம் களைப்புற்று பிணம் போல் கிடப்பார்கள். மக்கள் இவர்கள் இறந்துவிட்டார்கள் என்றெண்ணி அடக்குவதற்கு குளிப்பாட்டத் துவங்கும்போது இவர்கள் உணர்வு பெற்று எழுவார்கள். பிறகு ஒரு பாழடைந்த போட்டையில் பதினோர் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தனர். எனவே அக் கோட்டைக்கு 'ஃபுரூஜுல் அஜமி'(அரபியல்லாதார் கோட்டை) என்ற பெயர் வந்தது.

   இங்கு இவர்கள் இரவு செய்த உளுவுடன் சுபுஹுத் தொழும் வழக்கமுடையவர்களாகவும், ஒற்றைக் காலில் நின்று திருக் குர்ஆன் முழுவதையும் ஓதி கிழக்கு வெளுக்கும்வரை தொழும் வழக்கமுடையவர்களாகவும் இருந்தனர்.

  இச்சமயத்தில் இவர்கள் பகுதாது வரும்போது நோய்வாய்பட்ட வயோதிகர் ஒருவர் கானகத்தின் நடுவே கிடந்து, 'என்னை தூக்கி நிறுத்தும்' என்று கூறினர். அவ்விதமே இவர்கள் செய்ய, அவர் இளமை எழிலுடன் காட்சி வழங்கி, 'நான் இஸ்லாம் எனும் மார்க்கமாகும். நீர் அதனை உயிர்ப்பித்தவராவீர்' என்று கூறி மறைந்தார்.

    இதன்பின் பகுதாது வந்த இவர்களை மக்கள் 'முஹ்யித்தீன்' என்று அழைத்து மார்க்கத்தை புத்துயிர் செய்யும் பணியை செய்ய வேண்டினர். பகுதாதில் பாபுல் அஸஜ் என்ற இடத்தில் கல்லூரி நிறுவி கல்வி போதித்து வந்த ஷைகு அபூ ஸயீத் முகர்ரமியிடம் ஆத்மீக மாணவராகி, கிர்கா அணிவிக்கப்பட்டு அவர்களின் கலீபாவாக திகழ்ந்தனர்.

    அதன்பின் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கனவில் சொன்னதற்கேற்ப, தங்களின் இஸ்லாமியப் பிரச்சாரத்தை துவக்கினார்கள். இவர்களின் பேருரைகளை கேட்பதற்கு ஒருமுறை 70000 போகளுக்கு மேல் வந்து இருந்தனர். இரவில் நடக்கும் கூட்டங்களுக்கு மக்கள் பகலிலேயே முண்டியடித்து இடம் பிடித்தனர். வாரம் மும்முறை இவர்கள் பேருரை நிகழ்த்தினார்கள். இவர்கள் பேருரையைக் பேட்டு உணர்ச்சி மேலிட்டு சிலர் இறந்திருக்கிறார்கள். ஹிஜ்ரி 521 முதல் 561 வரை 40 ஆண்டுகள் பேருரை வழங்கினர். இதனால் லட்சோப லட்சம் மக்கள் தங்கள் தவறான வழியைவிட்டு திருந்தினர். தாம் காடுகளில் சென்று துறவறம் மேற்கொள்ளவே விரும்பியதாகவும் ஆனால் இறைவனோ தம்மால் மனித இனத்திற்கு நற்பயன் ஏற்பட விரும்பியதாகவும் கூறினார்கள். இவர்களின் பேருரைகள், 'ஃபுத்தூஹுல் கைப், பத்ஹுர் ரப்பானி என்ற பெயர்களில் வெளிவந்துள்ளன.

    தம்மிடம் இல்லையென்று வருபவர்களுக்கு இல்லையென சொல்லாது வாரி வழங்குவார்கள். மிகுந்த இரக்க குணம் படைத்தவர்களாக இருந்தார்கள். குற்றம்,குறை எவரிடம் காணப் பெற்றாலும் அவர் தெ;தனைப் பெரிய பொறுப்பிலிருந்தாலும் ,அறிவாளியாயிருந்தாலும், பாமரர்களாயிருந்தாலும் அதை கண்டிக்கத் தவறுவதில்லை.

   ஆத்மீக ஞானத்தில் சிறந்து விளங்கிய இவர்கள் மார்க்க சட்டதிட்டங்கள் பற்றிய அறிவிலும் சிறப்புற்று விளங்கினார்கள். ஆன்மீகத்தை பகிரங்கமாக மக்களுக்கு எளிதில் புரியும்வண்ணம் விளக்கியவர்கள் இவர்களே! ஆரம்பத்தில் ஷாஃபி மத்ஹபை பின்பற்றி வந்த இவர்கள் ஹம்பலி மத்ஹபின் நலிவுற்ற நிலை கண்டு அதனை அதற்கு புத்துயிர் ஊட்ட அம் மத்ஹபிற்கு மாறினார்கள்.

   தங்களின் 51ம் வயதில் 4 மனைவியரை மணந்து 27 ஆண்மக்களையும்,22 பெண்மக்களையும் பெற்றெடுத்தனர். இவர்களின் மக்களும் சிறந்த கல்வி அறிவு பெற்று மார்க்க மேதைகளாக திகழ்ந்தார்கள்.

    இவர்கள் மனைவி,மக்களோடு இல்லற வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்த போதிலும், உலக ஆசாபாசம் இல்லாமலேயே இருந்து வந்தனர். இது பற்றி அவர்களிடம் கேட்டபோது, 'எனக்கொரு பிள்ளை பிறந்தால் அதைக் கையிலெடுத்து இது என்னைப் பொறுத்தவரை இறப்பெய்தியதாகும்' என்று கூறி அதுபற்றிய அன்பை உள்ளத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தி விடுவேன். பின்னர் அது இறப்பெய்தினாலும் அதன் காரணமாக எனக்கு அணுவளவும் கவலை ஏற்படாது' என்றனர்.

    நடுத்தர உயரமும், நிதானமான பருமனும் வாய்க்கப்பெற்றிருந்த இவர்களின் உடல் நிறம் சிவப்பு. பெரும்பாலான நாட்களில் நோன்பு நோற்றிருப்பார்கள். இவர்களின் உடையோ மிகவும் எளிமையானது.இவர்களின் முகத்தில் ஒருவித கம்பீரம் இலங்கிக் கொண்டிருக்கும்.அவர்களை ஏறிட்டுப் பார்ப்பவர்கள் திடுக்கிடுவர்.

   இவர்களை இறைவன் கௌதுல் அஃலம் என்றழைத்தான். இவர்களுக்கு 99 திருப்பெயர்கள் உள்ளன.

    ஹிஜ்ரி 559ல் ஒரு நாள் தம் தவச்சாலையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, 'என்னுடைய பாதங்கள் வலிமார்களின் தோள் மீது இருக்கும்' என்று கூறினர். அங்கிருந்த இறைநேசர்கள் அனைவரும் தங்கள் தோள்களில் இவர்கள் பாதங்களை வைத்துக் கொண்டனர். இப்பிரகடனத்தை பதாயில் இருந்த செய்யிது அஹ்மது கபீர் ரிபாயி நாயகம் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் ஞானதிஷ்டியால் விளங்கி, 'இந்த சின்ன அஹ்மதின் தோள் மீதிலும் கௌது நாயகத்தின் பாதங்கள் இருக்கும்' எனக் கூறி தம் தேள்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டனர் என்றும், இவ்வாறே உலகிலுள்ள அனைத்து வலிமார்களும் செய்தார்கள் என்றும் வரலாறு கூறுகிறது.

     தங்கள் வாழ்நாளிலும், மறைவிற்குப்பின்னரும் எண்ணற்ற அற்புதங்களை நிகழ்த்தி கொண்டிருக்கிறார்கள்.

   இறப்பு வேளை நெருங்கியபோது, தம் மக்களை வானவர்களுக்கு இடம்விட்டு அமருமாறு சொல்லி, இரவுபகலாக அரூபிகளுக்கு சலாம் உரைத்துக் கொண்டிருந்தனர். 'அல்லாஹ்' என்ற திக்ரோடு ஹிஜ்ரி 561 ரபீயுல் ஆகிர் பிறை 11 திங்கட் கிழமை (கி.பி.1166 பிப்ரவரி 14) தங்கள் 91வது வயதில் மறைந்தார்கள். இவர்களின் அடக்கவிடம் பகுதாதில் உள்ளது. அதன் மீது சுல்தான் சுலைமான் ஹிஜ்ரி 941 (கி.பி.1535)ல் ஒரு அழகிய கட்டிடம் எழுப்பினார்.

Sariu Shakadi-ஸரீஅஸ்ஸக்தி ரலியல்லாஹு அன்ஹு

ஹஜ்ரத் மஃரூபுல் கர்கீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு மற்றும் ஹபீப் ராய் ரலியல்லாஹு அன்ஹு ஆகியோர்களுடைய ஆன்மீக மாணவராக இருந்த இவர்கள் பழைய பொருள்களை விற்கும் வணிகராக தம் வாழ்வைத் துவங்கினர். எனவே அதன் பொருள்படும் 'ஸகதீ' என்ற பெயர் அவர்களுக்கு துவங்கலாயிற்று.
இவ்வாறு வணிகராக வாழ்வைத்துவங்கிய அவர்களிடம், தாங்கள் எவ்வாறு ஆன்மீக ஞானியாக மாறினீர்கள்? என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், 'ஒருநாள் நான் கடையில் அமர்ந்திருந்தேன். அவ் வழியே ஹபீப் ராய் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் சென்றார்கள். அவர்களை நான் அழைத்து ஏழைகளுக்கு வழங்குமாறு சில பொருட்களை வழங்கினேன். அவற்றைப் பெற்றுக் கொண்ட அவர்கள், 'இறைவன் உமக்குப் பேரருள் பாலிப்பானாக! என்று வாழ்த்தினர். அக்கணத்திலிருந்து எனக்கு உன் உள்ளத்தில் உலகப் பொருள்களின் மீதுள்ள ஆசை நீங்கத் துவங்கியது.
அடுத்தொரு நாள் ஹஜ்ரத் மஃரூபுல் கர்கீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் ஓர் அனாதைச் சிறுவனை அழைத்து வந்து அவனுக்கு உடையணிவிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். அவ்விதமே நான் செய்தேன். அவர்கள் 'இறைவன் உமக்கு இவ்வுலகை வெறுப்பாக்கி உம்முடைய கவலைகன் அனைத்தையும்விட்டு உமக்கு விடுதலை வழங்குவானாக! என்று  இறைஞ்சினர். அக் கணத்திலிருந்து அவர்களின் உள்ளத்தில் எஞ்சியிருந்த சிறிதளவு ஆசையும் இல்லாதொழிந்தது. இதிலிருந்து அல்லும்பகலும் இறைவணக்கத்தில் ஈடுபட துவங்கிய அவர்கள் சிறந்த ஆன்மீக ஞானியாக, இறைநேச் செல்வராக விளங்கலானார்கள்.
இறைச்சி அரசர்களின் உணவு என்பதால் அவர்கள் இறைச்சி உண்பதில்லை.தாம் உண்ணும் உணவில் சிறிதளவு உடுத்து தினமும் ஒரு பறவைக்குப் போட்டு வந்தார்கள். என் நப்ஸ் தேன் உண்ண வேண்டும் என்று 40 ஆண்டுகளாக என்னிடம் கூறிக் கொண்டிருக்கிறது. எனினும் நான் மறுத்துக் கொண்டுள்ளேன் என்று கூறினார்கள்.
அவர்களின் தேவைகளோ மிகவும் சொற்பமானவைகளாக இருந்தன. ஐந்து பொருள்களைத் தவிர இவ்வுலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் வீணாணவைகளாகும். அந்த 5 பொருட்கள்:-
1. உயிரை வைத்துக் கொண்டிருப்பதற்கான ரொட்டி. 
2. தாகம் தணிப்பதற்கான தண்ணீர். 
3. இன உறுப்பை மறைப்பதற்கான துணி. 
4.குந்திப் படுப்பதற்கான குடிசை. 
5. அமல் செய்வதற்குத் தேவையான மார்க்க அறிவு ஆகியவைகளே என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.
தாம் பாவி என்ற எண்ணமே அவர்களிடம் மிகைத்திருந்தது. எனவே தம் பாவங்கள் காரணமாக தம் முகத்தில் கருமை ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தின் காரணமாக, அவர்கள் தம் முகத்தை ஒவ்வொரு நாளும் பல தடவை கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்ளும் வழக்கமுடையவர்களாக இருந்தனர்.
இறைவணக்கத்தில் அயராது ஈடுபட்டிருந்த அவர்கள் தம் விலாவை மண்ணிலே சாய்த்துப்  படுத்துறங்குவது கூட உடலுக்கு இன்பம் வழங்குவதாகக் கருதினர். எனவே அவ்விதம் தம் வாணாளில் ஒரு போதும் செய்ததில்லை. இதுபற்றி அவரது மருமகர் ஹஜ்ரத் ஜுனைதுல் பக்தாதி அவர்கள், 'ஸர்ரீ அஸ் ஸகதீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களைப் போல் ஒரு வியத்தகு மனிதரை நான் காணவில்லை. அவர்கள் இறப்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் பொழுதேயொழிய வேறு ஒரு பொழுதும் பூமியில் தம் விலாவை சாய்த்து படுத்ததை நான் பார்த்ததில்லை' என்று கூறினர்.
ஒரு நாள் ஜுனைத் அவாகள் தம் மாமாவை நோக்கி இறைகாதல் பற்றி விளக்கம் தருமாறு வேண்டினர். அதற்கு அவர்கள் ' இறைவனுடைய விருப்பத்திற்கு அடிபணிந்து ஒழுகுதல் என்று சிலரும் இறைவனுடைய கட்டளைகளுக்கு கீழ்படிந்து ஒழுகுதல் என்று சிலரும் அதற்கு விளக்கம் பகர்கிறார்கள் என்று பதிலுரைத்தனர். அதன்பின் அவர்கள் தன் முன்னங்கையை நீட்டி அதன் தோலை இழுத்தார்கள். அவர்கள் மிகவும் மெலிந்து இருந்ததால் தோல் எலும்போடு  எலும்பாக ஒட்டிக் கொண்டு இழுபட மறுத்தது. அப்போது அவர்கள் தம் மருமகரை நோக்கி இறைகாதல் என் சதையையும்,இரத்தத்தையும் வற்றி வறளச் செய்து என்னை இந்நிலையிலாக்கி விட்டது என்று கூறினாலும் அதில் தவறில்லை என்று கூறினார்கள். 
ஒரு நாள் தெருவழியே அவர்கள் செல்லும்போது அங்கு குடித்துவிட்டு ஒருவன் மயங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டனர். எனினும் அவன் வாயிலிருந்து,அல்லாஹ்,அல்லாஹ் என்ற சொற்கள்வெளிவந்து கொண்டிருந்தன. எனவே அவனுடைய வாயை தண்ணீர் கொண்டு வந்து கழுவிவிட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றார்கள். சற்று நேரம் கழித்து தன்னுணர்வற்று மயங்கி கிடந்த அவன் எழுந்தான்.அப்போது அங்கு கூடியிருந்த மக்கள் நடந்த செய்தியை அவனிடம் சொன்னார்கள்.அது கேட்டு அவன் வெட்கமடைந்தான். அக்கணத்திலிருந்து அவனுடைய வாழ்வில் ஒரு புதுத் திருப்பம் ஏற்பட்டது.
அன்றிரவு  ஸர் அஸ் ஸகதீ தூங்கும்போது, 'ஸகதீ! நீர் எனக்காக வேண்டி அவனுடைய வாயை துப்பரவு செய்தீர். நாம் உமக்காக வேண்டி அவனுடைய இதயத்தை துப்பரவு செய்தோம்' என்று அசரீரி கேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்தார்கள். அதன்பின் தஹஜ்ஜத் தொழுவதற்காக அவர்கள் பள்ளிவாயில் சென்றபோது அங்கு அவன் பயபக்தியுடன் தொழுகையில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். தொழுகை முடிந்ததும் இதுபற்றி அவனிடம் கேட்டபோது, அவன் அதை என்னிடம் ஏன் வினவுகிறீர்கள்? அல்லாஹ்வே தங்களுக்கு அறிவித்துள்ளானே! என்று சொன்னபோது அவர்கள் வியப்பிலாழ்ந்தர்கள்.
இமாமுல் அவ்லியா என்று மக்களால் அழைக்கப்பட்ட அவர்கள் மாபெரும் இறைநேசச் செல்வராக இருந்ததோடு மட்டுமில்லாமல்,பல இறைநேசச் செல்வர்களையும் சந்திக்கும் பேறு பெற்றார்கள். இறைநேசச் செல்வர்களையும் உருவாக்கியுள்ளார்கள்.
எவர் மீதும் காழ்ப்போ, விரோதமோ கொள்ளாது வாழ்ந்து வந்தனர். நல்ல சொல்லாற்றல் உடையவராகவும் விளங்கினர்.
எவன் ஒருவன் தன்னைப் பற்றி தன்னிடமில்லாத ஒன்றை மக்களின் முன் பறைசாற்றுகின்றானோ, அவன் இறைவனைவிட்டும் தொலைவிலாகிவிட்டான் என்றனர். மேலும் மனோ இச்சையின் காரணமாக செய்யும் தவறுகளுக்கு இறைவனிடம் மன்னிப்பு உண்டு. பெருமையினால் செய்யும் தவறுக்கு மன்னிப்பு கிடையாது என்று கூறி அதற்கு ஆதாரமாக, பெருமையினால் தவறு செய்த இப்லீஸ் மன்னிக்கப் பெறாததையும், மனோஇச்சையினால் ஆதம் நபி அவர்கள் செய்த காரியத்தை இறைவன் பொருத்தருளியதையும் எடுத்துக்காட்டாக கூறினர்.
அவர்கள் மக்களை நோக்கி, வணக்கம் செலுத்த மிகவும் மேலான காலம் ஒருவனின் இளமைப் பருவமெயாகும் என்றனர். நீங்கள் பணக்கார அண்டை வீட்டார் தொடர்பையும், பணத்திற்காக தம் மார்க்க அறிவை விற்பவர் தொடர்பையும் தவிர்ந்து கொள்ளுங்கள் என்று கூறினர்.
அவர்கள் அடிக்கடி செய்யும் இறைஞ்சல் ' இறைவனே எனக்கு நீ எத்தகைய தண்டனையைத் தந்த போதிலும் சரி, உன்னைத் தரிசிப்பதைத் தடை செய்யக் கூடிய தண்டனையை மட்டும் என்க்கு தந்துவிடாதே' என்பதாகும்.
நான் பகுதாதில் மரணமெய்த விரும்பவில்லை. ஏனெனில் என்னை பூமி ஏற்றுக் கொள்ளாது வெளியே தள்ளிவிடுமோ என்று அச்சமாக உள்ளது என்று அடிக்கடி கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் மரணப்படுக்கையில் கிடந்தபோது அவரது மருமகர் ஜுனைத் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் அவர்களைக் காணச் சென்றார்கள். அவர்களி;டம் தங்கள் நிலை எவ்வாறு உள்ளது? என்று கேட்டார்கள். எச்செயலையும் ஆற்ற சக்தியில்லாத ஓர் அடிமையின் நிலைமை எவ்வாறிருக்குமோ அவ்வாறு உள்ளது என்றனர்.
இறுதியாக அவர்கள் முடிவும் அண்மியது.இதனை உணர்ந்தஜுனைத் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் 'தமக்கு இறுதி அறிவுரை சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டனர். அதுகேட்ட அவர்கள் தம் மருமகரை நோக்கி, 'இறைவனின் படைப்புகளுடன் கலந்துறவாடுவதன் மூலமாக இறைவனை அசட்டை செய்துவிட வேண்டாம்' என்றனர். சிறிது நேரத்தில் அவர்களின் தொடர்பு இவ்வுலகைவிட்டு அறுந்தது. இது ஹிஜ்ரி 253ம் ஆண்டிலாகும் அப்போது அவர்களுக்கு வயது 98. அவர்களின் அடக்கஸ்தலம் பக்தாதிலுள்ள சூனியா என்ற அடக்கவிடத்தில் உள்ளது.

Mahrooful Karkhi-மஃரூபுல் கர்கீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு

Shaikh Maroof al-Karkhi [d.200H/815CE]

Hadrath Sheikh Maroof Karkhi radi Allahu anhu is the ninth Imam and Sheikh of the Silsila Aaliyah Qaderiya. He attained all his knowledge under the watchful eye of Imam Ali Raza radi Allahu anhu. He became mureed of Hadrath Habeeb Raa'ee, and was blessed with Khilafath from Hadrath Habeeb Ra'ee, Hadrath Ali Raza and Hadrath Awliyah Ta'ee Allah be pleased with them all.

He passed away on a Friday or Saturday, on the 2nd of Muharram, 200 Hijri. After his demise, Hadrat Muhammad bin Abul Hussain radi Allahu anhu says, that he saw Hadrat Maroof Karkhi radi Allahu anhu in his dream and he asked him how Almighty Allah had treated him. He said;

Almighty Allah pardoned me, not because of my piety but because of what I heard from hazrath Samaak radiallahu anhu in Kufa, when he said, 'He who leaves all ties and turns towards Allah, then Allah Almighty Allah sends his Mercy towards him and he turns all his servants in his dierction.' I followed this advice of his and turned completely towards Allah nad with the exception of the khidmat of Hazrat Ali(Raza) radiallahu anhu I left everything else.

மஃரூபுல் கர்கீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு. 
      இவர்களின் முழுப் பெயர் அபூ மஹ்பூஸ் மஃரூப் இப்னு ஃபிரோஸுல் கர்கீ என்பதாகும். இவர்கள் சிறுவயதில் கிறித்துவ மதத்தைச் சார்ந்தவராகயிருந்ததால் இராக்கில் கிறித்துவ பள்ளி ஒன்றில் பயின்று வந்தார். அங்கு பாதிரியார் மாணவர்களுக்கு திரியேகத்துவ கொள்கையைப் போதித்து கொண்டிருந்தார். அதன்பின் இவர்களை நோக்கி தான் கூறியதைக் கூறச் சொன்னார். ஆனால் இவரோ அதைக் கூற மறுத்ததுடன், 'இறைவன் ஒருவன்தான். அவன் மூவரில் ஒருவனல்ல.' என்று கூறியதும், பாதிரியார் சினம் கொண்டு அம்மாணவரை அடி அடி என்று அடிக்கிறார்.எனினும் அச் சிறுவர் அசையவில்லை. பாதிரியார் அவரை இனியும் இப்பக்கம் திரும்பி பார்க்காதே என்று விரட்டிவிடுகிறார். அம்மாணவருடைய கால்கள் இமாம் அலீ இப்னு மூஸா அல் ரஸாவின் இல்லம் நோக்கிச் சென்றன. இமாம் அவர்களின் முகத்தைக் கண்டதும் அம் மாணவருக்கு அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. இமாம் அவர்கள் காரணம் கேட்டதும், நடந்த விஷயங்களையெல்லாம் அவர்களிடம் எடுத்துரைத்து, ' இனி இல்லம் திரும்பவில்லையென்றும்,என்னை ஆதரித்து இஸ்லாத்தில் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றும் வேண்டுகிறார். அடுத்தகணம் இமாம் அவர்களின் வாயிலிருந்து திருக் கலிமா வெளிவருகிறது. அந்த மாணவர் அதனைத் திரும்பக் கூறுகிறார். அதன்பின் அவர்கள் வாழ்வில் பெறும் மாற்றம் ஏற்பட்டு மாபெரும் இறைநேச் செல்வராக மாறுகிறார்.
     பள்ளி சென்ற மாணவர் வீடு திரும்பாததைக் கண்ட பெற்றோர்கள், சக மாணரிடம் விபரம் கேட்கிறார்கள். அவன் அங்கு நடந்த விபரங்களையெல்லாம் சொல்கிறான். உடனே பெற்றோர்கள் இறைவனே! எனது மகனை திரும்பி வரச் செய்! நாங்கள் அவன் விரும்பும் மார்க்கத்தை தழுவுவதற்கு தடையாக இருக்கமாட்டோம் என்று இறைஞ்சுகிறார்கள். 

    சில நாட்கள் கழித்து, தமது இல்லம் சென்ற அவர்களை அவர்களது பெற்றோர் கட்டித் தழுவி வரவேற்றதுடன் அவர்களும் இஸ்லாத்தை தழுவினர்.
   இமாம் அலீ இப்னு மூஸா அல் ரஸாவின் மத்ரஸாவில் அமர்ந்து மார்க்க கல்விகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தனர். ஒருநாள் கூஃபாவின் தெருவழியே நடந்து சென்றுக் கொண்டிருக்கும்போது, மாபெரும் பேச்சாளரான இப்னு ஸம்மாக் அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அதில், 'எவன் அல்லாஹ்வை விட்டும் தன் முகத்தை திருப்பிக் கொள்கிறானோ வெனை விட்டும் அல்லாஹ் தன் முகத்தை திருப்பிக் கொள்கிறான். எவன் அல்லாஹ்வை நெருங்குகிறானோ, அவனை அல்லாஹ்வும் நெருங்கிஅ வன் மீது அருள்மாரி பொழிகிறான்' என்று அவர் பேசிய பேச்சு அவர்களின் செவி புகுந்து அவர்களின் உள்ளத்திலும் ஊடுருவிப் பாய்ந்தது. அக் கணமே அவர்கள் தம்மை முற்றிலும் இறைவழியில் ஈடுபடுத்தி இறைவனின் பேரளுக்கும், பேரன்புக்கும் உரியவராக்கிக் கொள்ள உறுதி பூண்டார்கள்.
     இதன்பின் அவர்கள் தாவூத் தாயீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களை அணுகி, அவர்களின் அடியமர்ந்து அவர்கள் இட்ட பணிகளை செவ்வனே செயலாற்றி வந்தார்கள். தாவூத் தாயீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களும் தம் மாணவருக்கு ஆன்மீக பயிற்சி அளித்து வந்தனர். அவர்களின் புகழ் நாளாக ஆக நாடெங்கும் பரவியது.
     ஒரு தடவை தம்மைப் பற்றிக் கூறும் போது, 'நான் முப்பது ஆண்டுகளாக அல்லாஹ்வின் சன்னிதானத்த விட்டு ஒருகணமும் அகலாது அவனுடன் உரையாடியவண்ணம் உள்ளேன். ஆனால் மக்களோ நான் அவர்களுடன் உரையாடுவதாக எண்ணிக் கொண்டுள்ளனா'; என்றனர்.
    ஒருநாள் பெருநாளன்று அவர்கள் பக்தாது மாநகரின் தெருவொன்றில் நடந்து சென்று கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு சிறுவன் அழுது கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, அவனிடம் அழுகைக்கு காரணம் கேட்டார்கள். அதற்கு அச் சிறுவன் எல்லோரும் புத்தாடை அணிந்து கொண்டுள்ளனர். மேலும் அவர்கள் அக்ரோட் பருப்பு வாங்கித் திண்ணுகின்றனர். என்னிடமோ இந்த கிழிசல் சட்டயைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. கையில் காசும் இல்லை. என்ன செய்வேன்? என்று அழுது கொண்டே கூறினான்.
   அதுகண்டு இரங்கிய அவர்கள் கையிலும் காசு இல்லை.எனவே தெருவில் கிடக்கும் பேரீத்தம் கொட்டைகளை பொறுக்கி எடுத்து விற்றாவது அவனுக்கு அக்ரோட் பருப்பு வாங்கித் தர முடிவு செய்து, அவர்கள் அதை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தனர். இதனைக் கண்ணுற்ற இவர்களி;ன் மாணவர் ஸர்ரீ அஸ்ஸகதீ அவர்கள் இதற்கான காரணத்தக் கேட்டபோது, அவர்கள் காரணத்தை சொன்னதும் இதற்குத்தானா நீங்கள் தங்களையே வருத்தி துன்புறுத்திக் கொண்டுள்ளீர்கள்? கவலையை விடங்கள். அவனுக்கு புத்தாடையையும், அக்ரோட் பருப்பையும் நான் வாங்கித் தருகிNறுன் என்றார்கள். அது கேட்ட மஃரூபுல் கர்கீ அவர்களின் முகம் மலர்ந்தது. 'நீ அந்த குழந்தையை மகிழ்விப்பின் பேரருளானாகிய அல்லாஹ் உம் உள்ளத்தை இறை நம்பிக்கையால் நிரப்பமாக்கி வைப்பானாகா! என்று இறைஞ்சினர். அதன்பின் அச் சிறுவனை வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று அவனுக்கு புத்தாடை அணிவித்து, உணவளித்து, அக்ரோட் பருப்பும்ட வாங்கி வழங்கினர் ஸர்ரீ அஸ்ஸகதீ அவர்கள். அக்கணத்திலிருந்து அவர்களின் உள்ளத்தில் ஆன்மீகப் பேரொளி இலங்கலாயிற்று.
     அவர்கள் தங்களையே தாங்கள் சவுக்கால் அடித்துக் கொண்டு 'நப்ஸே! நீ தூய்மையுடன் செயலாற்றுவாயாக! அவ்விதம் செய்தால்தான் நீ ஈடேற்றம் பெறுவாய் 'என்று கூறுவார்கள். 

    ஒருநாள் ஒரு மனிதன் வந்து தனக்கு அறிவுரை கூறுமாறு வேண்ட, 'இறையருள் மீது நம்பிக்கை வை.இறைவன் உன் வசமாகி விடுவான்.அவன் பக்கம் திரும்பு.உன் தேவையை அவனிடம் கேள்.ஏனெனில் எவரும் உனக்கு நன்மையோ,தீமையோ செய்துவிட முடியாது. உனக்கு ஏற்படும் துன்பம்,துயரங்களை அவனிடம் எடுத்துரைத்து விட்டு அதை பிறர் கண்களிலிருந்து மறைப்பதில்தான் உள்ளது' என்று கூறினர்.
   ஒரு நாள் அவர்கள் இமாம் அலீ இப்னு மூஸா அல்ரஸாவின் இல்லத்தில் இருக்கும் போது, வீட்டை முற்றுகையிட்டு கலகம் செய்த ஷியாக்கள் இவர்களைப் பிடித்து நையப் புடைத்துவிட்டார்கள். அதன் காரணமாக நோய்வாய்ப்பட்டு மரணப்படுக்கையிலிருந்து அதன்காரணமாக ஹிஜ்ரி 200 ல் இறப்பெய்தினர்.
    அவர்களின் மறைவிற்குப்பின், அவர்கள் தங்களைச் சார்ந்தவர் என்று யூதர்களும், கிறித்துவர்களும், முஸ்லிம்களும் தங்கள் தங்கள் இடத்தில் அடக்கNவுண்டும் என்று சர்ச்சை செய்தனர். அச் சமயம் ஆங்கு வந்த இவர்களின் பணியாள், தம் பிரேதப் பெட்டியை எவர்களால் தூக்க இயலுகிறதோ அவர்கள் இடத்திலேயே என்னை அடக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள் என்றார். அதன்படி யூதர்களும், கிறித்துவர்களும் அவர்கள் பெட்டியை தூக்க முயன்றும் முடியவில்லை. முஸ்லிம்கள் தூக்கியபோது இலகுவாக தூக்கினர். எனவே முஸ்லிம்கள் அவர்களுக்கு ஜனாஸா தொழவைத்து அவர்கள் மறைந்த இடத்திலேயே நல்லடக்கம் செய்தார்கள். அவர்களின் அடக்கவிடம் பக்தாதில் திஜ்லா நதியின் மேற்கு கரையில் உள்ளது.
     அவர்கள் தம் மாணவர் ஸர்ரீ அஸ்ஸகதீ அவர்களிடம், 'உமக்கு இறைஉதவி தேவைப்படின், என் பொருட்டு தருமாறு இறைவனிடம் பேளும். இறைவன் தந்தருள்வான்.' என்று சுறியதற்கேற்ப எவரும் அவர் பொருட்டு கேட்கும் இறைஞ்சல்கள் இறைவனால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.

Abu Yajeed Bisthami-அபூ யஜீத் பிஸ்தாமி ரலியல்லாஹு அன்ஹு


Short Histroy-Hazrath Bayazid Bistami




Kuniat Abu-Yazid and name is Taef-oo-r , Laqab Sultan-ul-Arifeen


His grand father was fire prayer , then his grand father embraced Islam.


Hazrath Junaid Bahdadi said that,


             "The Final Maqam of Saliheen in Salook

is the First Maqam of Bayazid"


He  was at the age of 73 passed away to Rafiq-e-Aala in Bistam in 15 Shabaan 261 Hijri.

Bayazid Bastami Lifehistory.

 Bayazid Bastami, also known as Abu Yazid Bistami, (777-874CE) was a Sufi born in Bostam (alternate spelling: Bastam), Iran. The name Bastami means "from the city of Bastam". Bayazid Bastami had great influence on Sufi mysticism and is considered to be one of the important early teachers of Sufi Islam.

Bastmi's predecessor Dhu al-Nun (d. CE 859) had formulated the doctrine of ma'rifa (gnosis), presenting a system which helped the murid (initiate) and the shaykh (guide) to communicate. Bayazid Bastami took this another step and emphasized the importance of ecstasy, referred to in his words as drunkenness, a means of union with God. Before him, Sufism was mainly based on piety and obedience and he played a major role in placing the concept of divine love at the core of Sufism.

Bistami was the first to speak openly of "annihilation of the self in God" (fana fi 'Allah') and "subsistence through God" (baqa' bi 'Allah). His paradoxical sayings gained a wide circulation and soon exerted a captivating influence over the minds of students who aspired to understand the meaning of the Unity of Being.

He died in 874CE and is buried either in the city of Bistam in north central Iran, or in Semnan, Iran. Interestingly enough, there is a shrine in Chittagong, Bangladesh that local people believe to be Bastami's tomb as well. This is unlikely to be true, as Bastami was never known to have visited Bangladesh. However, Sufi teachers were greatly influential in the spread of Islam in Bengal and this might explain the belief. The Islamic scholars of Bangladesh usually regard the tomb at Chittagong attributed to him as a jawab, or imitation.

Bayazid Bastami – Sayings

Some of his words quoted from Tazkeratol-owlya by Attar:

  • I never saw any lamp shining more brilliantly than the lamp of silence.
  • I went to a wilderness, love had rained and had covered earth, as feet penetrate snow, I found my feet covered with love. 



அபூ யஜீத் பிஸ்தாமி ரலியல்லாஹு அன்ஹு

 நக்ஷபந்தியா ஊலா மற்றும் நக்ஷபந்தியா முஜத்திதி தரீகாக்களின் ஆறாவது குருமகானாக இவர்கள் வருகிறார்கள்.

இவர்களின் பாட்டனர் ஷாருபானோ நெருப்பை வணங்குபவராகயிருந்தார். ஆனால் இவர்களோ மாபெரும் இறைநேசராக விளங்கினார்கள். இவர்களின் உடன்பிறந்த ஆதம், அலி ஆகியோரும் மிகச் சிறந்த ஸூபிகளாக விளங்கினார்கள். இவர்களின் தந்தை ஈஸா அவர்கள் பிஸ்தாமில் பிரபலமானவராக விளங்கினார்கள்.

இவர்கள் கருவுற்றிருக்கும் நிலையில் இவரின் தாயார் சந்தேகத்திற்கிடமான உணவுகளை உண்ண வாயில் வைப்பின், அன்னை வயிற்றில் முட்டி அதனை வெளியே துப்புகின்றவரை இவர் ஓய்வு கொள்வதில்லை. ஒருமுறை இரவில் இவரின் அன்னை குடிக்க தண்ணீர் கொண்டு வருமாறு இவர்களை கேட்டார்கள். வீட்டில் தண்ணீர் இல்லாததால் தண்ணீருக்காக அலைந்து ஒருவாறு தண்ணீர் கொண்டு வந்தபோது அவரின் அன்னை தூங்கிவிட்டார்கள். தண்ணீருடன் இரவு முழுவதும் அன்னையின் அருகிலேயே விழிக்கும்வரை காத்திருந்த இவர்கள் அன்னை விழித்ததும் தண்ணீரை அன்னையிடம் கொடுத்தனர். அன்னைக்கு அப்போதுதான் தான் இரவில் இவர்களி;டம் தண்ணீர் கேட்டது நினைவுக்கு வந்தது. உடனே முகம் மலர்ந்து, 'இறைவனே! நான் என் மகனிடம் நிறைவு கொண்டது போல் அவ்வாறே நீயும் அவன் மீது மன நிறைவு கொள்வாயாக! என்று துஆ செய்தனர். இந்த துஆவின் பொருட்டு, அன்னாரின் வாழ்வில் மாற்றம் ஏற்பட்டது.

அன்னையிடம் அனுமதிபெற்று பக்தாது சென்று உயர்கல்வி பெற்றார். ஆன்மீகக் கல்வியை இமாம் ஜஃபர் ஸாதிக் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் உட்பட முன்னூற்று அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆசான்களிடம் சென்று பயின்றார். அபூ அலீ சித்தீ அவர்களுக்கு ஹனபி மத்ஹப் சட்டதிட்டங்களைப் போதித்து அவர்களிடமிருந்து தஸவ்வுஃபை கற்றுக் கொண்டார்கள்.

ஆன்மீக ஒளி எய்தப் பெற்ற அவர்கள் நாடு நாடாக சென்று மக்களின் உள்ளத்தில் அறிவொளியை, ஆன்மீக ஒளியை ஏற்றினார். பங்களாதேஷின் சிட்டகாங் வரை வந்து இஸ்லாத்தை பரவச் செய்தார். அதன்காரணமாகவே அது ஒளிநாடு என்ற பொருள்படும் சட்டகான் என்று பெயர் பெற்றது. பின்னர் அஃதவே மருவி சிட்டகாங் ஆயிற்று.

சுமார் முப்பது ஆண்டுகளை இவ்வாறு கழித்தபின் இமாம் ஜஃபர் ஸாதிக் அவர்களை அணுகி, ஆன்மீகக் கல்வியை மீண்டும் அவர்களிடம் பயின்றனர். ஒருநாள் இமாம் அவர்கள் இவர்களை நோக்கி, அபூ யஸீத்! அந்தச்' சன்னலிலிருந்து புத்தகத்தை எடுத்து வாரும்!' என்று கூறினார்கள். 'சன்னலா? எங்கே உள்ளது?' என்று வினவினார்கள். என்ன இவ்வாறு கூறுகிறீர்?. இத்தனை நாட்களாக வந்து போகிறீர். சன்னலைப் பார்க்கவில்லையா?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இவர்கள் நான் தங்கள் முன் வந்ததும் மற்றெதையும் கவனிப்பதில்லை. அதற்காகவும் நான் வரவில்லை' என்று கூறினார்கள். அதுகேட்டு வியப்பு மேலிட்ட இமாம் அவர்கள், அபூயஸீத்! நீர் வந்த வேலை முடிந்து விட்டது. இனி உம் ஊருக்குச் சென்று உம் அன்னையை கவனித்துக் கொள்ளும்' என்று கூறி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

 இமாம் ஸஃபர் ஸாதிக் அவர்களிடம் பயின்றதால் இவர்களின் புகழ் பரவி மக்கள் அவர்களைக் காண சாரிசாரியாக வந்தவண்ணம் இருந்தனர். ஒரு ரமலான் மாதத்தில் அவர்களின் வரவைக் கேள்வியுற்ற மக்கள் அவர்களைக் காண விரைந்தோடி வந்தார்கள். மக்களிடமிருந்து தனித்து ஒதுங்க விரும்பிய அவர்கள் ஒரு ரொட்டித் துண்டை எடுத்து உண்ணத் துவங்கினர். மக்கள் இதைக் கண்டு ரமலான் மாதத்தில் இவ்வாறு செய்வதைக் கண்டு திகைத்து, அவர்களை  விரண்டோடினர். ஆனால் பயணம் செய்யும் நபர் நோன்பு நோற்கத் தேவையில்லை. பின்பு களாச் செய்தால் போதும் என்று மார்க்கத்தில் அனுமதி வழங்கப்பட்டிருப்பதை மக்கள் அறியவில்லை
அதன்பின் பொழுதடையும் வரை ஓரிடத்தில் தனியாக வீற்றிருந்துவிட்டு, இரவில் வீட்டை சென்றடைந்தார்கள். அங்கு அன்னையார் அவர்கள் தம் மகனுக்காக இறைவனிடம் இறைஞ்சிக் கொண்டிருந்தனர். இத்தனை ஆண்டுகளாகியும் தம்மை மறவாது தமக்காக தம் அன்னை இறைஞ்சிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட அவர்களின் உடல் சிலிர்த்தது. இதன்பின் அன்னையுடன் இருந்து அவர்களுக்கான பணிவிடைகள் செய்து வந்தனர்.
 இறைவனின் ஆலயமாகிய கஃபாவிற்கு முதன்முதலாக சென்றபோது ஒவ்வொரு அடிக்கும் இரண்டு ரக்அத் தொழுதவண்ணம் சென்றார்கள். இதன்காரணமாக ஈரான் நாட்டிலுள்ள பிஸ்தாம் நகிலிருந்து மக்கா சென்றடைய 12 ஆண்டுகள் ஆயிற்று. அதன்பின் ஹஜ் செய்துவிட்டு ஊர் திரும்பினார்கள். இறைவனின் ஆலயத்தை தரிசிக்க வந்த நான் அத்துடன் மதீனா செல்வது முறையல்ல. அதற்கென்று இஹ்ராம் அணிந்து சென்று மாநபியை தரிசிப்பதுதான் முறை என்று கூறி,  அதன்படி தரிசித்தார்கள்.
அன்மீகத்துறையில் இவர்கள் அடைந்த பதவி மிக உச்சமானதாகும். ஷரீஅத்தை அணுவத்தனையும் பிசகாத பின்பற்றுவதே அதற்குரிய வழி என்று கருதினார்கள். தூய்மையற்ற வாயால் இறைநாமம் மொழிவது கண்ணியக் குறைவு என்று கருதிய இவர்கள், இறைவனின் பெயரை ஜெபிக்கும்முன் மூன்று முறை வாயைத் தண்ணீரால் அலசி தூய்மை செய்து சொள்வார்கள். இவர்கள் எப்போதும் இறை போதையில் மூழ்கி தம்மை மறந்திருப்பர்.

ஒரு நாள் ஷகீக் பல்கி மற்றும் அபு துராப் பக்ஷியா ரலியல்லாஹு அன்ஹுமா ஆகியோர் இவர்களைக் காண வந்த போது அவர்களளுக்கு இவர்கள் விருநு;து வைத்தார்கள். அப்போது அருகிலிருந்த ஒருவரையும் கலந்து கொள்ள அழைத்தனர்.ஆனால் அவர் நான் நில் நோன்பு வைத்துள்ளேன் என்று கூறி மறுத்துரைத்தார். விருந்தாளிகள் அவரை நோக்கி நீர் நபில் நோன்பை முறித்து கலந்து கொள்வதால் அதன் பயனை விரைவில் எய்தப் பெறுவீர் என்றனர். ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார். அதற்கு பாயஸீத்  அவர்கள், 'அவரை விட்டுவிடும். அவர் நம்மைச் சார்ந்தவர் இல்லை என்று கூறினர். சில நாட்களில் அந்த நபர், திருடத் துவங்கி கைகள் வெட்டப்பட்டார்.

அபூதுராப் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் ஒரு நாள் தம் மாணவரை நோக்கி, 'நீ அபூ யஸீத் பிஸ்தாமி அவர்களை தரிசித்து வருவது நல்லது' என்று கூறினர். அவர் தமக்கு அதைவிட பெரிய அலுவல்கள் இருப்பதாகக் கூறினார். பலமுறை சொல்லியும் அவர் கேட்டாரில்லை.ஒரு நாள் அவர்கள் கூறிபோது, 'நான் அபூ யஸீதின் இறைவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, அவரைப் பார்த்து என்ன பயனடைபயப் போகிறேன்' என்று கூறினார். அதற்கு அபூ துராப் அவர்கள், 'நீ இறைவனை 7 முறை பார்ப்பதைவிட அபூ யஸீத் அவர்களை ஒரு முறை பார்ப்பது மேல்' என்று கூறினர். அது கேட்டு திடுக்குற்ற அவர், ';அது எவ்வாறு? என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர்கள், ' நீ இறைவனை காணும்போது, அவன் உம் தகுதிக்குத் தக்கவண்ணம் தோற்றம் வழங்குவான். ஆனால், நீர், அபூ யஸீத் அவர்களை காணும்போது, இறைவனின் பெருமைக்குத் தக்கவண்ணம் அவனைக் காண்பீர். இறைவனைக் காண்பதிலும் பல படித்தரங்கள் இருக்கிறதல்லவா?' என்று பதிலுரைத்தனர்.


இதன்பின் அவர்களிருவரும் பாயஸீத் அவர்களை காண்பதற்காக அவர்கள் தவம் செய்து கொண்டிருந்து காடு நோக்கி சென்றார்கள். அங்குள்ள குகையிலிருந்து அவர்கள் நரித்தோலைப் போர்த்திக் கnhண்டு வெளியே வந்தார்கள். அவர்களைக் கண்டதும், அபூதுராப் அவர்களின் மாணவர் பெரும சப்தமிட்டு அலறியவராக கீழே வீழ்ந்து உயிர் நீத்தார்.

 அதுபற்றி கேட்ட போது, 'அவர் உண்மையாளராகயிருந்தார். அவரிடம் மறைந்திருந்த ரகசியம் என்னைக் கணடதும் வெளியானது. எனினும் அதை அவரால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. எனவே உயிர் நீத்தார். யூசுப் அலைஹிஸ்ஸலர் அவர்களைப் பார்த்த எகிப்துப் பெண்மணிகள், அவர்களின் அழகில் மயங்கித் தம்மையே மறந்த நிலையில் தங்களின் கைவிரல்களை நறுக்கிக் கொள்ளவில்லையா? என்று விளக்கம் சொன்னார்கள்.
இறைக் காதலில் மூழ்கி திளைத்த இவர்கள் ஹிஜ்ரி 261 ல் மறைந்தார்கள். அவர்களின் அடக்கவிடம் பிஸ்தாமில் உள்ளது. அவர்களின் அடக்கவிடத்தின் மீது மங்கோலிய அரசர் உல்ஜைத்து முஹம்மது குதாபந்தா என்பவர் ஹிஜ்ரி 713 ல் மணிமண்டபம் கட்டினார்.

Imam Jaffer Sadiq-இமாம் ஜஃபர் ஸாதிக் ரலியல்லாஹு அன்ஹு

Imam Jaffar Sadique

Name:        Jaffer

Birth:          Madina – 17th Rabiul Awwal 82 A.H.

Titles:         Faazil (excellent), Tahir (pure), Qaim (steadfast), Saabir (patient), Musaddiq, Kaashiful Haqaeeq(revealer of mysteries) Most well known as Sadiq (truthful).

Kuniyya:     AbuAbdullah.

Father:      ImamMuhammadAl-Baqir

Mother:     Fatima(UmmeFarwa).

Death:        Poisoned by Mansur Dawaniqi (died on 25th Shawwal 148 A.H. or 15th Rajab/Shawwal).

Buried:       Jannatul Baqee, Madina.

He was born in the early dawn of Friday 17th Rabiul Awwal in 82 A.H. Same birth date as the Prophet (Sallalahu alaihi wasallam.) He grew up with his grandfather Imam Zainul razhiallahu anhu upto the age of 13 years (so when he was of impressionable age he was under the supervision of 4th Imam). When the 4th Imam died, he was brought up by his father whom he was with until he was 32 years old.

When he was born the ruling dynasty was that of Banu Ummaya. The khalifaa was Abdul Malik ibn Marwan (last days). Imam Ja'fer As-Sadiq saw 10 kings (caliphs) of the Ummayyads. He saw the end of the Banu Ummayya and the rise of Banu Abbas. All the khalifas of Banu Ummayya were against Ahlul Bayt except for Umar ibn Abdul Aziz who stopped the custom of lanat (cursing) of Imam Ali in the masjids. However, at the end of the reign of Banu Ummayya, torture, conflicts and taxation were at their height and people had had enough.

In this era that Imam started opening his madrasas where at least 4000 students assembled from all over the world to learn from him.

Imam taught many subjects including Fiqh, Tafseer, Hadith, Medicine, Chemistry, Jafr (calculation in predicting future), Kalaam (roughly translated – theology).

His students include not only prominent people like Jabir bin Hayyan (known as Geber – Father of Chemistry) but also the 'Imams' of the Sunni schools of fiqh like Abu Hanifa, Malik ibn Anas, Ibrahim bin Saad Zahri (teacher of Ahmed bin Hambal – Imam of Hambalis), Saad bin Muslim Awii (teacher of the Imam of the Shafis).

During the Imamate of Imam Ja'fer As-Sadiq Arabia had been influenced by the works of Greek philosophers and Imam introduced the subject of Ilmul Kalaam (theology) and then Hadith. We have more hadith (traditions) than any other school. We have 4 books of hadith mainly from Imam Sadiq (Abu Abdullah). He also created Muhaddiths (relaters of Ahadith) like Jabir Jo'fi, Muhammad bin Muslim, Aban bin Talib. the trained ones were sent as missionaries. We are known as Ja’feri – Followers of the fiqh of Imam Ja'fer As-Sadiq .

Mansur Dawaniqi sent poisonous grapes to Muhammad bin Sulayman (governor of Madina) ordering him to poison Imam Ja'fer As-Sadiq As a result Imam died in the year 148 a.h. He was buried in Jannatul Baqee, Madina, by his son , Musa Al-Kadhim.

Sheikh Mufeed says that Imam had 10 children – Ismail, Abdullah, Umm-e-Farwa, 7th Imam Musa Al-Kadhim, Ishaq, Muhammad, Abbas, Ali, Asma &Fatima.


இமாம் ஜஃபர் ஸாதிக் ரலியல்லாஹு அன்ஹு
நபிகள் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ   ல்லம் அவர்கள் வழிவந்த 12 இமாம்களில் ஆறாவது இமாமான ஜஃபர் ஸாதிக்  ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் ஹிஜ்ரி 83 ரபியுல் அவ்வல் மாதம் பிறை 17 திங்கள் இரவு பிறந்தார்கள். இவர்கள் அன்னையின் பெயர் உம்முபர்வா என்பதாகும். அவர்கள் ஸெய்யிதினா அபுபக்கர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் மகன் முகம்மதின் மகன் காஸமின் மகளாவார். காஸம் என்பார் ஸெய்யிதினா அபுபக்கர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கின் மற்றொரு மகன் அப்துற்றஹ்மானின் மகள் அஸ்மாவை மணமுடித்தே உம்முபர்வாவை ஈன்றெடுத்தார்கள். தமது குழந்தைக்கு பெயர் சூட்டுமாறு தம் தந்தையாம் இமாம் ஜைனுல் ஆபிதீன் அவர்களை வேண்டி நின்றனர் முஹம்மது பாகிர் அவர்கள். அக் குழந்தைக்கு ஜஃபர் எனும் அழகுத் திருப்பெயரை சூட்டி மகிழ்ந்தனர். பிற்காலத்தில் உண்மைக்கு உறைவிடமாய் விளங்கிய இவர்களின் திருப் பெயரோடு சாதிக் என்னும்(உண்மையாளர்) என்ற பெயரும் ஒருங்கிணைந்து உலகம் முழுவதும் பெயர் பெற்றது.
தம்முடைய சிறு வயதில் தம் அருமை பாட்டனார் இமாம் ஜைனுல் ஆபிதீன் அவர்களிடமே இறைவனின் திருமறையையும், நபிகளாரின் அருள்மொழிகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தனர். இவர்களுக்கு 11 ஆண்டும் 10 மாதமும் எட்டு நாட்களும் நிறைவுற்ற போது இவர்களின் பாட்டனார் இமாம் ஜைனுல் ஆபிதீன் அவர்கள் மறைந்தார்கள். இவர்களுக்கு இவர்கள் தந்தையே இறைஞான செல்வங்களை வாரி வாரி வழங்கினர். தமது 31வது வயதில் இமாமின் பீடத்தில் அமர்ந்த இவர்களின் புகழ் எட்டுத்திக்கும் பரவியது. இவர்கள் நடத்திவந்த கல்லூரியில்  பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்து கல்வி பயின்றனர்.
தம் மாணவர்களை நோக்கி, 'நீங்கள் பயபக்தியுடையவர்களாகவும், அமானிதத்தை நிறைவேற்றக் கூடியவர்களாகவும், மக்களிடம் நன்முறையில் பழகுபவர்களாகவும், சுருக்கமாகப் பேசக் கூடிய சன்மார்க்க பிரசாகர்களாகவும் திகழுங்கள்' என்று கூறினர். அதற்கு மாணவர்கள், சுருக்கமாக கூறி மக்களின் மனதை எவ்வாறு தொடுவது?' என்று கேட்டனர். அதற்கு இமாம் அவர்கள்' நீங்கள் இறைகட்டளைக்கு பணிந்து நேர்வழியில் நடப்பின் அதிகமாகப் பேச வேண்டியதில்லை.உங்களின் செயலே பெரும் முழக்கம் செய்துவிடும். அதுவே பெரும் பிரகாசமாகிவிடும்'. என்று மறுமொழி கூறினர்.
இன்சொல்லும், இனிய பண்பும் வாய்க்கப் பெற்ற இவர்கள் தமக்கு தீங்கு செய்தவர்களுக்கும் நல்லதே செய்யும் பண்பு பெற்று விளங்கினர். தம் உறவினர் ஒருவர் தம்மை இழிவாகப் பேசிய போதும், அவர்களின் கஷ்டநிலைக்கு அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே உதவி செய்தனர்.
ஒருவர் வந்து தங்கள் சிறிய தந்தையின் மகன் தங்களை கண்டபடி ஏசுகிறான் என்று சொன்னார்கள். உடனே அவர்கள் இரண்டு ரக்அத் தொழுது இறைவனிடம், 'இஇறைவனே நான் அவரை மன்னித்து விட்டேன். எனவே நீயும் அவரை மன்னித்துவிடுவாயாக! என்று வேண்டினர். இதுகண்டு அந்த நண்பருக்கு வியப்பு ஏற்பட்டது. இமாம் அவர்கள் அவரை நோக்கி, 'நம்மை ஒருவர் ஏசிவிடின் அதற்கு நாம் எழுபது விதங்களில் நற்காரணங்களை கற்பிக்க வேண்டுமேயன்றி, அவரை நாம் திரும்பவும் ஏசி விடக் கூடாது. அதற்கு நற் காரணம் ஒன்றையேனும் நாம் காணவிடில் அதற்கு ஏதேனும் நாம் அறியாமல் நற்காரணம் இருக்கவேண்டும் என்று எண்ணிக் கொள்ள வேண்டும்' என்று அருள்மொழி கூறினர்.
ஒருநாள் இமாம் அவர்கள் கப்பலோட்டி (நாத்தீகன்) ஒருவனுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, 'நீ உன் கடற்பிரயாணத்தில் எப்போதாவது சிக்கியுள்ளாயா? என்று வினவினர். அதற்கு அவன் ஆம்! ஒரு தடவை நான் சென்ற கப்பல் புயலில் சிக்குண்டு உடைந்து, கடலில் மூழ்கிவிட்டபோது கப்பலில் உள்ள அனைவரும் இறந்துவிட நான் மட்டும் தத்தளித்து ஒரு மரத்துண்டை பிடித்துக் கரை சேர்ந்தேன் என்று விரிவாக எடுத்துரைத்தான். கப்பல் உன்னை கரை சேர்க்கும் என்று எண்ணியிருந்தாய். ஆனால் அந்த கப்பல் மூழ்கியபோது,நீ பிடித்த மரத்துண்டு உன்னை கரை சேர்க்கும் என்று எண்ணினாய். அதுவும் உன் கையைவிட்டு நீங்கிய போது, நிர்கதியாய் நீ தவித்துக் கொண்டிருந்த போது, எவரேனும் காப்பாற்றினால்தான் உயிர் பிழைக்க இயலும் என்று நீ நம்பினாயா? என்று வினவினர். அவ்விதமே நம்பினேன் என்று அவன் மறுமொழி பகர்ந்தான். அதற்கு அவர்கள் அவனை நோக்கி, ' அந் நம்பிக்கை உனக்கு எதன் மீது இருந்தது? உன்னைக் காப்பாற்றுபவர் யார்? என்று வினவினர்.அவன் பதில் சொல்லமுடியாமல் வாய்மூடி இருந்தான். 'நிர்க்கதியாயிருந்த நீ உன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கு எதன் மீது நம்பிக்கை கொண்டாயோ, அவன்தான் அல்லாஹ்! அவனே உன்னைகக் காப்பாற்றியவனாவான்' என்று இமாம் அவர்கள் சொல்லி வாய்மூடும் முன் அவன் கலிமா சொல்லி முஸ்லிமாக மாறினான்.
ஒருநாள் இமாம் அவர்கள் தங்களின் இல்லத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, அவர்களை சந்திக்க இருவுர் வந்தனர். வந்தவர்களில் ஒருவர் மற்றவரை இமாம் அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்துவைக்கும்போது 'இவர்கள் இராக் நாட்டின் சட்டமேதைகளில் ஒருவர்' என்று கூறி வாய்மூடும் முன் இமாம் அவர்கள் அவரை நோக்கி, 'அப்படியா! பகுத்தறிவு ரீதியில் மார்க்கத்தை அணுகும் நுஃமான் இப்னு தாபித் தானே இவர்' என்று வினவினர். ஆம் அதுதான் என் பெயர். மக்கள் என்னை அபுஹனீபா என்றழைப்பர்  என்றனர்.  இமாம் அவர்கள் அபுஹனீபா அவர்களை நோக்கி பல்வேறு கேள்விகணைகளைத் தொடுத்தனர். அதற்கு அவர்களும் பதிலுரைத்தனர்.
இமாம் அவர்கள் கேட்ட கேள்விகளில் முக்கியமானவை: மூத்திரம், விந்து இவற்றில் எது மிகவும் அசுத்தமானது? என்று இமாம் அவர்கள் வினவ, இமாம் அபூஹனீபா அவர்கள் மூத்திரம் என்றனர். மூத்திரம் பட்டால் அந்த இடத்தை கழுவினால் போதும். ஆனால் விந்து வெளிப்படின் அந்த இடத்தை கழுவினால் மட்டும் போதாது. குளித்து சுத்தமாகவும் வேண்டும் என்று இருக்க, நான் பகுத்தறிவு ரீதியாக பதிலளித்தால் இதற்கு மாற்றமாக அல்லவா நான் தீர்ப்புக் கூறியிருப்பேன் என்று இமாம் அபுஹனீபா அவர்கள் கூறினர்.
பின்னர், ஆணிலும், பெண்ணிலும் வலுவறறவர் யார்? என்று இமாம் ஜஃபர் சாதிக் அவர்கள் வினவ, 'பெண்'என்று இமாம் அபுஹனீபா விடை பகர்ந்தனர். சொத்துரிமையில் பெண்ணுக்கு ஒரு பங்கு, ஆணுக்கு இரண்டு பங்கு என்பதை மாற்றி, பெண் வலுவற்றவளாகயிருப்பதால் அவளுக்கே சொத்துரிமையில் இரு பங்கு கிடைக்க தீர்ப்பளித்திருப்பேன். ஆனால் நான் அப்படி செய்யவில்லை என்று இமாம் அபுஹனீபா அவர்கள் கூறினர். இவ்வாறு தொழுகை,நோன்பு பற்றிய விளக்கங்களை கூறினர். இதுகேட்டு மகிழ்ந்த இமாம் ஜஃபர் சாதிக் அவர்கள் மகிழ்ந்து இமாம் அபுஹனீபா அவர்களைக் கட்டித் தழுவி நெற்றியில் முத்தமிட்டனர்.
அன்னவர்களை அணுகி அறிவுரை பெற்று ஆன்மீகப் பரிபக்குவம் பெற்றவர்களில் சுல்hனுல் ஆரிபீன் பாயஜீத் பிஸ்தாமி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களும் ஒருவர். நான் நானூறு ஆசிரியர்களை அணுகி ஆன்மீகக் கல்வி பயின்றுள்ளேன். ஆனால் நான் ஜஃபர் சாதிக் அவர்களை சந்திக்காவிடின் ஒரு முஸ்லிமாகி இருக்கமாட்டேன் என்று கூறியுள்ளார்கள்.
இவர்கள் பிற்காலத்தில் தம் இல்லத்தில் தனித்திருந்து இறைவணக்கத்தில் ஈடுபடவும், தம்மைக் காண வருபவர்களுக்கு அறபோதம் வழங்கவும் செய்து வந்தார்கள். விண்ணியியலிலும், மருத்துவ இயலிலும் , இரும்பைப் பொன்னாக்கும் கீமியா வித்தையிலும் இவர்கள் திறன் பெற்று விளங்கினார்கள். இவர்கள் பல நூல்கள் எழுதியுள்ளனர். இவர்கள் எழுதிய மார்க்கச் சட்டதிட்டங்கள் பற்றிய நூலே ஷியாக்களின் பிக்ஹு கலைக்கு மூல நூலாக அமந்துள்ளது. கனவு விளக்கம் பற்றி ஒரு நூலும் தொகுத்துள்ளார்கள். இதுமட்டுமில்லாமல் இவர்கள் கவிஞராகவும் விளங்கினர்.
அப்பாஸியக் கலீபா மன்ஸூர் அவர்களுக்கு இமாம் அவர்களின் செல்வாக்கு உயர்ந்து வருவதைக் கண்டு அவர்கள் மீது வெறுப்பு ஏற்படலாயிற்று. அவர்களின் ஆதரவாளர்களில் சிலர் அப்பாஸியக் கிலாபத்தை எதிர்த்து புரட்சி செய்வதையும், ஈராக் மக்கள் 'ஜகாத்' பணத்தை சேகரித்து அவர்களுக்கு அனுப்பிவைப்பதையும் கண்டு மன்னர் பொறாமையால் வெந்து அவர்களை ஒழித்துக் கட்ட தீர்மானித்து, ஹிஜ்ரி 147ம் ஆண்டு ஹஜ் செய்ய மக்கா வந்தபோது ஹஜ் கடமையை முடித்துவிட்டு மதீனா நகரம் வந்தவுடன் இமாம் அவர்களை அழைத்து வர தம் அமைச்சர் ரபீஉவை அனுப்பினார். ஆனாலும் மன்னரால் அவர்கள் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டதை நிரூபிக்க முடியவில்லை. 

எனவே அவர்களின் மாண்பினைப் போற்றி, அவர்களுக்குப் பரிசுகள் கொடுத்து அனுப்பிவைத்தார். ஆனாலும் இமாம் அவர்கள் மீது மன்னர் கொண்ட குரோதம் நீங்கவில்லை. மதீனாவில் அமைதியாக வணக்கவழிபாடுகளில ஈடுபட்டிருந்த இமாம் அவர்களை பக்தாத் அழைத்து வரச் செய்தர். இமாம் அவர்கள் அரண்மனைக்குள் நுழைந்ததும், மன்னர் அவர்களை வரவேற்று உபசரித்து அவர்களின் வேண்டுகோள்படி மதீனாவிற்பே அனுப்பி வைத்தார். 

மன்னர் சொன்னதற்கு நேர் மாறாக நடந்து கொள்வது பற்றி அமைச்சர் ரபீஉ கேட்டபோது, இமாம் அவர்கள் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தபோது அவர்களின் தலைமேல்  பெரும் பாம்பு படம் எடுத்து என்னை எச்சரிக்கை செய்வது போல் இருந்ததை கண்டு மருண்டு விட்டேன் என்றார்.
பின்னர் ஒருநாள் ஒற்றர்படைத் தலைவன் முஹம்மது பின் சுலைமானை அழைத்து, அவன் காதோடு காதாக மன்னர் ஏதோ சொல்ல அவன் அடுத்த கணம் அவ்விடத்தைவிட்டு நகர்ந்தான். பின் மதனா சென்று இமாம் அவர்களை அடிக்கடி சந்தித்து அறிவுரை பேட்கும் வழக்கமுடையவன் போல் மாறினான்.
ஒருநாள் ஹிஜ்ரி 148 ரஜப் பிறை 15 அன்று அவன் திராட்சைப் பழத்தை ஒரு தட்டில் கொண்டு வந்து அவர்களைத் அருந்தக் கேட்டுக் கொண்டான். அவர்கள் அதை ஒவ்வொன்றாக அருந்தினார்கள். அதன்பின் அவன் அவ்விடத்தைவிட்டு நகர்ந்தான். விஷம் வைத்து கொடுக்கப்பட்ட அந்த பழம் உள்ளே சென்றதும் தனது வேலையை செய்ய ஆரம்பித்தது. தாம் நஞ்சூட்டப்பட்டதை அறிந்து, தமது முடிவு நெருங்கிவிட்டதை அறிந்து தமது மகன் முஸல் காளிமை அழைத்து அறிவுரை பகர்ந்தார்கள். தம் நண்பர்கள், மாணவர்களுக்கு நல்லுரைகள் நல்கி விடைபெற்றார்கள்.
அவர்கள் ஹஜ் செய்தபோது அணிந்த இஹ்ராம் துணி மற்றும் அவர்களிடமிருந்த இமாம் அலி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் தலைப்பாகைத் துணியையும் கொண்டு அவர்களுக்கு கபனிட்டு ஜன்னத்துல் பகீஃயில் அவர்களின் தந்தையார், பாட்டனார் ஆகியவர்களின் அடக்கவிடத்திற்கு அண்மையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்கள்.

Khaja Bakeebillah-காஜா பாக்கிபில்லாஹ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு

Short Histroy-Hazrath Muhammed Baqi Billah


Name is Muhammed Abd-ul-Baqi , Laqab Baqi-billah Father's name is Qazi Abd-us-Salam Khilji Samarqandi Qureshi , who was a saint in his times. He was born in Kabul on 971 Hijri.

He Bait on the hands of Hazrath Amkangi and gained Ijazah-o-Khilafat from him. He was the first to introduce Silsilae Naqshbandia in the country of India.

He was perfect in Fiqah and Tasawwuf and spread his Faiz to the whole country in just 2 years. Hazrath Abd-ul-Haqq Muhadith Dehalwi was Mureed of him.

He stay some times in Lahore then go to Dehli , and stay there till last.

He passed the secrets of his Nisbatt to Hazrath Sheikh Ahmad Sarhindi.

He passed to Rafiq-e-Aala in Dehli on 25 Jamadi-ul-Ukhra 1012 Hijri. His grave mubarak is in Dehli.

      காஜா பாக்கிபில்லாஹ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு 

நக்ஷபந்தி ஊலா மற்றும் கந்ஷபந்தி முஜத்திதி ஆகிய தரீகாக்களில் 23 வது குருமகானாக இவர்கள் வருகிறார்கள்  .
கி.பி.1562, ஜுலை 12 அன்று ஆப்கானிஸ்தான் நகர் காபூலில் காஜா அப்துஸ்ஸலாம் என்ற ஆன்றோர்க்கு மகனாகப் பிறந்தார்கள். அவர்களுக்கு அவர்களின் பெற்றோர்கள் இட்ட பெயர் ரஸீயுத்தீன் அப்துல் பாக்கி என்பதாகும்.
மௌலானா முஹம்மது ஸாதிக் ஹல்வாயீ என்பவர் நடத்திவந்த மார்க்கக் கல்வி போதித்து வந்த பள்ளியில் மார்க்க கல்வி பயின்றனர். இதன்பின் ஆன்மீக ஞானிகளை தேடி அலைந்த அவர்கள் முதலில் ஷெய்கு காஜா உபைதிடம் தீட்சை பெற்றனர். பின்னர், ஷெய்கு காஜா உபைது அவர்களிடம் பைஅத்து பெற்றனர்.
ஆனாலும் அவர்களின் மனம் அமைதியுறவில்லை. சிறந்த ஆன்மீக ஆசானைத் தேடி நாடு, நகரங்கும் சுற்றித் திரிந்தனர். ஒருநாள் அவர்கள் ஆன்மீக நூல் ஒன்றை படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது திடீரென ஒரு ஒளி தோன்றிஇ காஜா பஹாவுத்தீன் நக்ஷபந்த் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் அவர்கள் முன் திருத் தோற்றம் வழங்கி ஆன்மீக அறிவுரை வழங்கினர். அதன்பின் அவர்கள் வாழ்வில் பெரும் மாற்றம் ஏறபட்டது.
பின்பு காஷ்மீர் வந்து ஷெய்கு பாபா குப்ரவீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களை சந்தித்து அறிவுரை பெற்றனர். இப்பொழுதே அவர்கள் பனா நிலையை முதன்முதலில் எய்தப் பெற்றனர். இவர்களின் மறைவிற்குப் பின் சிறந்த ஆன்மீக வழிகாட்டியை தேடி அலைந்த அவர்களுக்கு காஜா உபைதுலலாஹ் அஃரார் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் திருக்காட்சி வழங்கி நக்ஷபந்தியா தரீகாவின் ரகசியங்களை போதித்து மறைந்தனர்.
சில நாட்கள் கழித்தபின் ஷெய்கு அம்கன்கீ ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் திருக் கண்முன் தோன்றி அவர்களை அழைத்தனர். அவர்களிடம் சென்ற அவர்கள் அங்கு மூன்று நாட்கள் தங்கி ஆன்மீக பயிற்சி பெற்று அன்னாரிடம் பைஅத்தும், கிலாபத்தும் பெற்றனர்.
அதன்பின் அவர்களை நோக்கி, இந்தியா சென்று நக்ஷபந்தியா தரீகாவை பரப்புமாறு பணித்தனர். இச் சமயத்தில் ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது. திடீரென ஒரு கிளி வந்து, அருகில் நின்ற மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்தது. அது தம் கையில் அமர்ந்தால் தாம் இந்தியா புறப்படுவதற்கான நல்ல அறிகுறி என்று எண்ணினர். அடுத்தகணம் கிளி வந்து அவர்கள் கையில் அமர்ந்தது. உடனே அதனை அவர்கள் பிடித்து, அதன் அழகை தம் வாயில் வைத்து தம் உமிழ்நீரை அதில் உமிழ்ந்தனர். அது பேசியது. கிளி ஒரு இந்தியப் பறவையாதலால், இந்தியாவில் ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடுடைய ஒருவருடன் தமக்கு தொடர்பு ஏற்படப்போகிறது என்பதை இது முன்னறிவிப்பு செய்வதாக தமக்குத் தாமே கூறிக் கொண்டார்கள்.
இதனை தம் ஆசானிடம் கூறியபோது, உமக்காக ஒருவர் அங்கு காத்திருக்கிறார். உம்மால் அவாரும், அவரால் நீரும் பயனடையப் போகிறீர்கள் என்று கூறி இந்தியா அனுப்பி வைத்தனர்.
வரும்வழியில் லாகூரில் தங்கி ஆன்மீக ஞானிகளைக் கண்டு அளவளாவினர். பின்னர் டில்லி புறப்பட்டு அங்கு பிரோஸ்ஷா கோட்டையிலுள்ள பள்ளியில் தங்கினர். அவர்கள் தங்கள் தாழ்மையுணர்வுடன் தம் ஆன்மீக உயர்வை வெளிக் காட்டாதபோதும், அவர்கள் அறியாமல் அது வெளியே தெரிந்துவிட்டது. மக்கள் சாரிசாரியாக அவர்களை தரிசிக்கவும், பைஅத் பெறவும் நாடி வந்தனர்.
ஒருநாள் அவர்களின் இருப்பிடத்திற்கு விருந்தினர் பதின்மர் வந்துவிட்டனர். அவர்களின் இருப்பிடத்தில் யாதொரு உணவுமில்லை. என்ன செய்வது என்று கவலையோடு அமர்ந்திருக்கும்போது, பக்கத்து ரொட்டிக் கடைக்காரர் ரொட்டியுடன் கோழிக்கறியை ஒரு தட்டு நிறைய கொண்டு வந்து வைத்தார். அதைக் கண்டு மகிழ்த அவர்கள் விருந்தினர்களை உபசரித்து அனுப்பினர். விருந்தினர்கள் சென்றதும், ரொட்டிக்கடைக்காரரை அழைத்து அவர்களுக்கு நன்றி கூறி உமக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் கேளும். தருகிறேன் என்றார்கள். அதற்கு அவர் என்னைத் தங்களைப் போல் ஆக்கிவிடுங்கள் என்று கூறினார். திடுக்குற்ற அவர்கள், இதுதவிர வேறெது வேண்டுமானாலும் கேளுங்கள் தருகிறேன் என்றார்கள். ஆனால் அவர் பிடிவாதமாக தாம் கேட்டதையே தருமாறு கேட்டார். வாக்குறுதியை றிறைவேற்ற, அவரை ஒரு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று தம் ஆன்மீக ஆற்றலை அவரின் உடலில் புகச் செய்தனர். அடுத்தகணம் அவர் அவர்களே போன்றாகிவிட்டார். எனினும் உணர்வற்று ஒருவித மயக்க நிலையிலான அவர்,மூன்று நாட்களுக்குப் பின் இறந்துவிட்டார்.
ஒருநாள் அவர்கள் தவச்சாலையில் தங்கியிருந்தபோது, மௌலானா ஹஸனுடன் ஒருவர் அவர்களை காண வந்தார். அவர்களைக் கண்டதும், அவர்களை வரவேற்று நீண்ட நாள் தாம் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தவரைக் கண்டதுபோல் உபசரித்து உரையாடினார்கள். ஒன்றரை மாதம் அவர்களுடன் தங்கியிருந்து அவர்களுக்கு ஆன்மீக பயிற்சியை வழங்கினார்கள். அவர்களுக்கே கிலாபத் வழங்கினர். அவர்கள்தான் முஜத்தித் அல்பதானி ஷெய்கு அஹ்மது சர்ஹிந்தி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் ஆவார்கள்.
தம் சீடர் முஜத்தித் அல்பதானி அவர்கள் மீது பெரும் மதிப்பு வைத்திருந்தனர். மற்ற சீடர்களுக்கு அவர்களை முழுமையாக பின்பற்றி நடக்குமாறு ஏவினர்.
ஹிஜ்ரி 1014, ஜமாதுல் ஆகிர் பிறை 14 (கி.பி.1605 அக்டோபர்17) மாலையில் தமது 40 வது வயதில் இன்னுலகை நீத்தனர்.
அன்னாரின் அடக்கஸ்தலம் டில்லியின் மேற்குப் பகுதியில் 'கதம் ரஸூல்'என்னுமிடத்தில் அமைந்துள்ளது.

Muhiyyadeen Ibnu Arabi-முஹ்யித்தீன் இப்னு அரபி ரலியல்லாஹு அன்ஹு

Muhiyadeen ibnu Arabi Life History.

Muhyi al-Din Ibn al-Arabi (1165-1240) was an outstanding Spanish-born Moslem thinker and mystic. One of the most prolific writers of the Islamic Middle Ages on the subject of mysticism, he also wrote love poetry.

Ibn al-Arabi was from Murcia, of a family which prided itself on ancient Arabian lineage. He received his education in Seville, where his father was a friend of the philosopher Averroës. A vision experienced during a youthful illness deepened Ibn al-Arabi's religious tendencies, and he began the serious study of tasawwuf, or Islamic mysticism. Until the age of 30 he studied with several Sufi (guides to the mystic life), both in Spain and in North Africa.

Ibn al-Arabi began to write in Morocco. His first pilgrimage to Mecca, in 1202, was (as for countless other Moslems) a deeply moving experience. He stayed 2 years in the holy city, writing there his encyclopedic exposé of mystic philosophy, Meccan Revelations, which he claimed was dictated to him by supernatural beings. At the same time and place he also composed a collection of love poetry inspired by a beautiful Persian woman named Nizam, although one of the introductory passages of the volume disclaims any worldly intention.

Pilgrims from Konya to Mecca induced Ibn al-Arabi to return with them and visit the Seljuk domains in Anatolia, which he did in 1205. He appears to have spent a good deal of time traveling, with passing references in his works to sojourns in Baghdad, Aleppo, Damascus, Jerusalem, Cairo, and again Mecca. He finally settled in Damascus, under the patronage of a wealthy family, and in his last years composed there one of his most important works, Bezels of Wisdom. The book is Ibn al-Arabi's summary of the teachings of the 28 persons recognized by the Moslems as prophets, from Adam to Mohammed, the author claiming that it was dictated to him in a dream by the prophet Mohammed himself. Ibn al-Arabi's tomb still exists in Damascus, where he died.

In terms of his influence Ibn al-Arabi, the mystic speculator, prepared the ground from which was to spring the rich harvest of Islamic – especially Persian – mystical poetry. There seems some evidence also that Ibn al-Arabi may have influenced Christian thinkers such as the Catalan Raymond Lull and possibly also  Dante Alighieri. 

The Writings of Ibn 'Arabi

Ibn 'Arabi began to write books at about the age of 27, and continued to do this for the rest of his life. Based on the titles in two lists that he left, it can be said that Ibn 'Arabi wrote about 300 works. However, the works by Ibn 'Arabi which are extant today number between 75 and 100. Some of these are very long, and some are short.

His best known works are:

Fusûs al-hikam ("The Ringstones of Wisdom")

Considered to be the quintessence of Ibn 'Arabi's spiritual teaching, it comprises twenty-seven chapters, each dedicated to the spiritual meaning and wisdom of a particular prophet. Over the centuries Ibn 'Arabi's students held this book in the highest esteem and wrote over one hundred commentaries on it.

Al-Futûhât al-makkiyya ("The Meccan Openings")

"This is a vast compendium of metaphysics, cosmology, spiritual anthropology, psychology, and jurisprudence. Topics include the inner meanings of the Islamic rituals, the stations of travellers on the journey to God and in God, the nature of cosmic hierarchy, the spiritual and ontological meaning of the letters of the Arabic alphabet, the sciences embraced by each of the ninety-nine names of God, and the significance of the differing messages of various prophets." This work was written over a twenty-year period as Ibn 'Arabi travelled in the Near East, and revised in a second recension during the time he lived in Damascus.

Tarjuman al-ashwaq ("The Interpreter of Yearnings")

This short collection of love poetry was inspired by his meeting during his first pilgrimage to Mecca with Nizam, the beautiful and gifted daughter of a great scholar from Isfahan. He later wrote a long commentary on the poems to prove to one of his critics that they deal with spiritual truths and not profane love. It was the first of Ibn 'Arabi's works to be translated into English.

முஹ்யித்தீன் இப்னு அரபி ரலியல்லாஹு அன்ஹு 

 ஸ்பெயினின்அ மூர்ஸியாஎனும் சிற்றூரில் வள்ளல் ஹாத்திம் தாயீன் வமிசவழியில் ஹிஜ்ரி 560 ரமலான் பிறை 17 வியாழக் கிழமை(கி.பி.1165 ஜூலை 29)அன்று பிறந்த இவாகளின் இயற் பெயர் அபூபக்கர் முஹம்ம இப்னு அலீ முஹ்யித்தீன் என்பதாகும். இவர்களின் பெற்றோருக்கு 50 வயதாகியும் குழந்தை இல்லாத குறையை புகுதாது சென்று முஹ்யித்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களி;டம் எடுத்துரைத்தபோதுஇ அவர்களின் ஆசீர்வாதத்துடன் இவர்கள்இ முஹ்யித்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானி  ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் மறைந்து 5 மாதங்களுக்குப் பின் பிறந்தார்கள். ஸ்பெயினில் இவர்கள் பெயர் அப்னு சுiராக்கா. அரபகத்தில் இப்னு அரபி என்றே அழைக்கப்பட்டார்கள்.
தம் தந்தையிடமும்இ செவில்லியில் வாழ்ந்த அபூபக்கர் இப்னு கலாப் அவர்களிடமும்இ இப்னு முஅல்லிஃப் அபுல்ஹஸன் ஷரீஹ்இ அபுல்காசிம் ஷர்ரத் என்பவர்களிடமு; மார்க்க கல்வி பயின்றனர். மேலும் யூதஇ கிறத்துவஇஜெராஸ்டிய மதம் பற்றிய நூல்கள்இகிரேக்க தத்துவ ஞானம்இ கணிதம் பற்றிய நூல்களையும் பயின்றார்கள்.
இளமையிலேயே ஹதீதுகளுக்கு இவர்கள் அளித்த விளக்கம் முதுபெரும் அறிஞர்களையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ர்}னிஸ் துறைமுகத்தில் கப்பலில் அமர்ந்திருக்கும் போது கடலில் நடந்து வந்த சிள்று அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்ளிடம் உரையாடினர். பின்னர் மீண்டும் அவர்கள் காட்சி வழங்கி கிர்கா அணிவித்து சென்றனர். அதன்பி; அவர்கள் ஆன்மீக வெளிச்சம் பெற்றனர். செம்பை; பொன்னாக்கும் கீமியா கலையையும் தெரிந்து கொண்டனர். இஸ்முல் அஃலமும் இவர்களுக்கு தெரியவந்தது.
இவர்கள் பல அற்புத கனவுகள் கண்டனர். அண்ணல் நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம் அவர்கள் மற்ற நபிமார்களுடன் இவர்களுக்கு காட்சி வழங்கி 'விலாயத்தே முஹம்மதிய்யா'வின் கடைசி வலியாக நியமித்திருப்பதாக கூறி மறைந்தனர்.
ஹிஜ்ரி 598ல் தூனிஸை விட்டும் நீங்கி வட ஆப்பிரிக்காவிலிருந்த சிற்றூர்களுக்கு சுற்றுப் பயணம் செய்து இளுதியாக கெய்ரோ வந்தடைந்தனர். அவர்களின் ஞானக் கருத்துக்களால் பலர் பரவசமடைந்தனர். இதனால் அவர்களின் செல்வாக்கு நாளுக்கு நாள் வளர்ந்தது. இதை பிடிக்காத இவர்களின் எதிரிகள் இவர்களைக் கொல்ல முயன்றும் அது முடியவில்லை. அதன்பின் ஆட்சியாளர்களைக் கொண்டு அவர்களை சிறை செய்தனர். ஆனால் இவர்களின் ஆதரவாளர்கள் செய்த கிளர்ச்சியினால் இவர்களி விடுதலை செய்யப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டனர்.
இதன்பின் பகுதாது சென்று முஹ்யித்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் அடக்கவிடத்திற்கு அண்மையிலுள்ள தவமடத்தில் 12 நாட்கள் தங்கிவிட்டுஇ மக்கா சென்று ஹஜ் செய்தனர். பின் மதீனா சென்று ஜியாரத் செய்து விட்டு திரும்பவும் மக்கா சென்று 7 வருடம் அங்கு தங்கியிருந்தனர். அதன்பின் பகுதா வந்து சில மாதங்கள் தங்கியபின் ஆசியா முழுவதும் சுற்றுப் பயணம் செய்து விட்டு ஹிஜ்ரி611ல் மீண்டும் மக்கா திரும்பினர்.
மக்காவிலிருக்கும் போது புத்துஹாத்துல் மக்கிய்யா(மக்காவில் உதிப்பான அகமியங்கள்) எனும் புகழ் பெற்ற நூலை 560 அத்தியாயங்களில் எழுதினர். ஹில்யத்துல் அப்தால் எனும் நூலை ஒரு மணி நேரத்தில் எழுதி முடித்தனர். ஃபுஸூஸுல் ஹிகம் எனும் நூலை கனவின் மூலம் அறிவிக்கப்பட்டு எழுதியதாக சொன்னார்கள்.
500 நூல்கள் எழுதியுள்ளனர். அவற்றில் சுமார் 150 நூல்கள் வரை இப்போது உள்ளன. அதிலும் பெரும்பாலும் கையெழுத்துப் பிரதிகளாக இஸதான்புல்இ கென்யாஇ பகுதாது ஆகிய நகரின் நூல் நிலையங்களில் உள்ளன.
தம் மூதாதையரான ஹாத்திம் தாயின் தாராள இயல்பு இவர்களிடம் இயற்கையாகவே இருந்தது. இவர்கள் ஹலப் நகருக்கு சென்றபோது அந்நகரின் ஆளநர் இவர்களை வரவேற்று இவர்களுக்கு ஒரு வீட்டை வழங்கினார். அவ் வீட்டிலிருக்கும்போதுஇ ஓர் ஏழை இவர்களிடம் தர்மம் கேட்கஇ கையில் ஒன்றுமில்லாதபோது வீட்டை கொடுத்துவிட்டு அவ்விடத்தைவிட்டு வெளியேறி சென்றனர். பின்னர் திமிஷ்க் வந்து தங்கி இரத்தினம் மற்றும் ஜவுளி கடை வை;து பெரும் வியாபாரம் செய்தனர்.
தம்மை ஏசித் திரிந்தவன் இறந்தபோது அவனின் அடக்க சடங்கில் கலந்து கொண்டு அவனுக்காக துஆ செய்தனர். ஷெய்குல் அக்பர்' என்று அழைக்கப்பட்ட இவர்கள் மறைவாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஞான ரகசியங்களை மக்களுக்கு வெளிப்படையாக போதித்தனர். இவர்கள் ஆன்மீக உச்சநிலையயை அடைந்திருந்தனர்.
திருக்குர்ஆனுக்கு விளக்கவுரை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது நோயுற்றனர். ஸூரத் கஃபின் 18:65 வசனமான 'பின்னர் தம் அடியார்களுள் ஒருவரைக் கண்டு கொண்டனர். அவருக்குத் தம் தனிப்பெரும் அருளை நல்கி நம்முடைய தனிப் பெரும் ஞானம் ஒன்றையும் கற்கித்திருந்தோம்'என்ற திருவசனத்திற்கு விளக்கம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது உயிர் நீத்தனர். இது ஹிஜ்ரி 638 ரபீயுல் ஆகிர் பிறை 28 வெள்ளி இரவு (கி.பி.1240 நவம்பர்16) அன்று நிகழ்ந்தது. இவர்களின் உடல் திமிஷ்கிலுள்ள ஸலாஹ் அடக்கவிடத்தில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது.
இவர்கள் எழுதிய 'புத்துஹாத்துல் மக்கியா'வைப் பின்பற்றியே தாந்தே தம்முடைய டிவைன் காமெடியாவை உருவாக்கினார்.

Mujadid Alfadani Sirkandi-ஹஜ்ரத் முஜத்தித் அல்பதாஃனி சிர்கந்திய்யி

Short Histroy-Hazrath Mujadid Alfadani Sheikh Ahmad Sarhindi


Name is Ahmad  , Laqab Mujadid Alfadani


He was born in Sarhind , a town near New Dehli , on 971 Hijri.


Father name is Sheikh Abd-ul-Ahad. who was Khlaifa of Sheikh Rukunudeen  in Silsila e Qadria and Silsila e Chishtia. , He also get Ijazah-o-Khilafat from Hazrath Sheikh Rukunudeen in these Tareeqa's.


Hazrath Sheikh Rukunudeen was son and Khalifa of Hazrath Abdul Quddus Gangohi.


Hazrath Mujadid Alfadani’s family belongs to Hazrath Umar Farooq Razi-Allah-anhu at about 28 steps.


He was Hafiz-e-Quran and get knowledge about Fiqah and Shariath from his Father and other Ulema Karaam .


He get Ijazah-o-Khilafat from all Tareeqas , i.e.,

Silsilae Naqshbandia —–> from Hazrath Baqi Billah

Silsilae Qadria           —–> from Hazrath Shah Sikandar Kethli

  Silsilae Chishtia , Sabria,

  Suharwardia , Shattaria,  —–> from Hazrath Sheikh Abdul-Ahad

  Madaria , Kubrwia etc.              ( father ) .


Hazrath Mujadid Alfadani got all Nisbatts but he propagated Tareeqae Naqshbandia .


He was perfect in both Fiqah and Tasawwuf.


He was only in his times .


He wrote numerous books , such as, Mubda-o-Ma`aad , Marif-e-Ludnia , Maktoobaat, etc.


He was perfect in Sunnah of Holy Prophet saww and do exactly the same work in all respects as the Prophet sallalahu alaihi wa sallam  had done.


He has a number Khulafas and Murideens .


He passed the secrets of his Nisbatt to Hazrath Muhammed Masoom


He passed to Rafiq-e-Aala in Sarhind on 28 Safar 1034 Hijri .


His grave mubarak is in Sarhind.

 Shaykh Amad, who through his paternal line traced his descent from the caliph ʿUmar I (the second caliph of Islam), received a traditional Islamic education at home and later at Siālkot (now in Pakistan). He reached maturity when Akbar, the renowned Mughal emperor, attempted to unify his empire by forming a new syncretistic faith (Dīn-e-Ilāhī), which sought to combine the various mystical forms of belief and religious practices of the many communities making up his empire.

Shaykh Amad joined the mystical order Nakshabandiya, the most important of the Indian Sufi orders, in 1593–94. He spent his life preaching against the inclination of Akbar and his successor, Jahāngīr (ruled 1605–27), toward pantheism and Shīʿite Islam (one of that religion’s two major branches). Of his several written works, the most famous is Maktūbāt (“Letters”), a compilation of his letters written in Persian to his friends in India and the region north of the Amu Darya (river). Through these letters Shaykh Amad’s major contribution to Islamic thought can be traced. In refuting the Naqshbandīyah order’s extreme monistic position of wahdatul vujood (the concept of divine existential unity of God and the world, and hence man), he instead advanced the notion of  wadat  ash-shuhūd (the concept of unity of vision). According to this doctrine, any experience of unity between God and the world he has created is purely subjective and occurs only in the mind of the believer; it has no objective counterpart in the real world. The former position, Shaykh Amad felt, led to pantheism, which was contrary to the tenets of Sunnite Islam.

Shaykh Amad’s concept of  wadat  ash-shuhūd helped revitalize the Naqshbandīyah order, which retained its influence among Muslims in India and Central Asia for several centuries thereafter. A measure of his importance in the development of Islamic orthodoxy in India is the title that was bestowed posthumously on him, Mujaddid-i Alf-i Thānī (“Renovator of the Second Millennium”), a reference to the fact that he lived at the beginning of the second millennium of the Muslim calender. His teachings were not always popular in official circles. In 1619, by the orders of the Mughal emperor Jahangir. who was offended by his aggressive opposition to Shīʿite views, Shaykh Amad was temporarily imprisoned in the fortress at Gwalior. His burial place at Sirhind is still a site of pilgrimage.

முஜத்தித் அல்ஃபதானி  ரலியல்லாஹு அன்ஹு.

ஹஜ்ரத் உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் வழி வந்த காபூல் மன்னர் ஷிஹாபுத்தீன் அலி ஃபர்ரூக் ஷா (இவர் அரியணையைத் துறந்து காபூலுக்கு வடக்கே 60 மைல் தொலைவில் ஒரு குகையில் கல்வத்திருந்து அங்கேயே மரணமாகி அடங்கப்பட்டுள்ளார்கள்) அவர்களின் ஒன்பதாவது தலைமுறையில் வந்த இமாம் ரஃபீயுத்தீனின் வழிவழி வந்த மஹ்தூம் ஷைகு அப்துல் அஹத் அவர்கள் அக்காலத்திய இறைநேசச் செல்வராக விளங்கிய ஷெய்கு அப்துல் குத்தூஸ் கங்கோஹி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களிடம் சிறிதளவு ஆன்மீகக் கல்வி பயின்றார்கள். மேலும் ஆன்மீக அனுபவங்களைப் பெற விரும்பிய போது, அவர்கள் இவர்களை மார்க்க கல்வி கற்று வர ஏவினார்கள். அதன்படி மார்க்க கல்வி கற்று அன்னாரின் கலீபாவான ஷைகு ருக்னுத்தீன் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களிடம் ஆன்மீகக் கல்வியைக் கற்று பைஅத்தும், கிலாஃபத்தும் பெற்றார்கள். பின்னர் அக்காலத்தில் காதிரிய்யா தரீகாவின் ஆன்மீக ஞானியாகவும், இறைநேசச் செல்வராகவும் விளங்கிய ஷைகு கமால் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களிடம் ஆன்மீகப் பயிற்சி பெற்றனர். ஆன்மீக நாதாக்களைத் தேடி சிகந்தரா என்ற ஊருக்கு வந்தபோது, அவர்களின் நல்லொழுக்கத்தைக் கண்ட நல்லார் ஒருவர் அவர்களுக்கு தம் மகளை மணமுடித்துக் கொடுத்தார்.

தம் மனைவியுடன் சர்ஹிந்த் வந்து சேர்ந்த அவர்கள் ஹனஃபி மத்ஹப் சட்டதிட்டங்களையும், 'தஅர்ருஃப்', 'அவாரிஃபுல் மஆரிஃப';, 'ஃபுஸூஸுல் ஹிகம்' முதலிய ஆன்மீக நூற்களை மாணவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்து வந்தனர்.

சிஷ்தியா தரீகாவிலும், காதிரிய்யா தரீகாவிலும் அவர்கள் தீட்சை பெற்றிருந்த போதினும் நக்ஷபந்தியா தரீகாவைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள பெரிதும் அவாவுற்றனர். அண்ணல் நபிஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம் அவர்களையும், அவர்களது குடும்பத்தாரையும் பெரிதும் நேசித்தனர். அந்த நேசமே ஒருவனின் ஈமானுக்கு உத்திரவாதம் என்று கூறினர்.

'கனூஸுல் ஹகாயிக்', 'அஸ்ராருத் தஷஹ்ஹுத்' என்ற இரு ஆன்மீக நூல்களை எழுதினார்கள்.

இவர்கள் ஹிஜ்ரி 1007, ரஜப் மாதம் 17ல் மறைந்தார்கள்.

அவர்களுக்கு நான்காவது மகனாக ஹஜ்ரத் உமர் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் வழி யில் 31வது தலைமுறையில் ஹிஸ்ரி 971 ஆம் ஆண்டு ஷவ்வால் பிறை 14 (கி.பி.1564, ஜூன் மாதம் 5 ம் நாள்) வெள்ளிக் கிழமை இரவு பிறந்த ஆண்மகனுக்கு அஹ்மது என்று பெயரிட்டார்கள். அன்றிரவு அண்ணல் நபிஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம் அவர்கள் வந்து தம் மகனின் செவிகளில் பாங்கு சொல்வதுபோல் கனவு கண்டனர். விருத்த சேதனம்(சுன்னத்) செய்யப்பட்ட பிறந்த இக் குழந்தை மற்ற குழந்தையைப் போல் அழவொ,அசுத்தத்தில் புரளவோ இல்லை. எப்போதும் புன்முறுவலுடன் காட்சி அளித்தனர். இளமையிலும் அவரை எவரும் நிர்வாணமாக பார்த்ததில்லை.

 பால்குடி பருவத்தில் தம் மகன் நோய்வாய்பட்ட போது, தந்தையார் ஷைகு கமால் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களிடம் தம் குழந்தையை கொண்டு சென்று நிலைமையை எடுத்துரைத்தனர். ஷெய்கு அவர்கள் குழந்தையை தம் மடி மீது வைத்து முத்தமிட்டு, 'அல்லாஹ் இக் குழந்தைக்கு நீண்ட ஆயுளைக் கொடுப்பானாக! ஆன்றோர்களும், பெரியோர்களும் இவர்களிடம் தீட்சை பெறுவர். இவரின் ஆன்மீகச் சுடர் இறுதிநாள் வரை வீசிக் கொண்டிருக்கும். முஹ்யித்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானி,ஷெய்கு சலீம் சிஷ்தி, அப்துல்லாஹ் சுஹரவர்தீ ரலியல்லாஹு அன்ஹும் ஆகியோர் இவர்களைப் பற்றி முன்னறிவிப்பு செய்துள்ளனர். ஆன்மீக ஞானிகள் இவரின் வரவை எதிர்நோக்கியுள்ளனா'; என்று கூறினர்.

இளமையிலேயே குர்ஆனை ஓதத்துவங்கிய அஹ்மது அவர்கள் சில ஆண்டுகளிலேயே அதனை மனனம் செய்துவிட்டனர். தம் தந்தையிடமும், தம் ஊர் மார்க்க ஆசிரியர்களிடமும் மார்க்க கல்வியைக் கற்ற பின்னர், ஸயால்காட் சென்று மௌலானா கமால் கஷ்மீரியிடம் மார்க்க சட்டதிட்டங்களையும், ஷெய்கு யஃகூப் கஷ்மீரியிடம் ஹதீது கலையையும் கற்றனர். 'ரிஸாலா தஹ்லீலியா', 'ரிஸாலா மத்ஹப் ஷியா' என்ற இரு நூல்களை பார்ஸியிலும், அரபியிலும் எழுதினார்கள்.

தங்களது 22ம வயதில் அக்காலத்தில் அறிவுப் பட்டணமாகத் திகழ்ந்த அக்பராபாத்(ஆக்ரா) நகருக்கு சென்றனர். தள்ளாத வயதிலும் தம்மை தேடி வந்த தம் தந்தையுடன் சர்ஹிந்த் திரும்பினார்கள். வழியில் தானேஸ்வரின் ஆளுநரான ஷைகு சுல்தான் இவர்களை அகம்மலர உபாசரித்து தமது மாளிகையில் விருந்தினராக தங்க வைத்தார். இவரின் செயல்பாடுகளை நோட்டமிட்ட ஆளுநர் தம் மகளை இவர்களுக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தார். தம் தந்தையிடமே சிஷ்திய்யா, காதிரிய்யா தரீகாவில் தீட்சையும், கிலாஃபத்தும் பெற்றார்கள்.

நீண்ட நாட்களாக ஹஜ் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் இருந்த இவர்கள், தமது தந்தை மறைந்த அடுத்த ஆண்டில் ஹஜ் செய்யும் நோக்கத்துடன் தம் ஊரிலிருந்து புறப்பட்டு டில்லி வந்து சேர்ந்தனர். அப்போது டில்லி வந்து தங்கியிருந்த நக்ஷபந்தியா தரீகா ஷெய்கு காஜா பாகீபில்லாஹ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு பெற்றார்கள். அதன்பின் இவர்கள் வாழ்வில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டது.

ஷெய்கு பாக்கீபில்லாஹ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் இவர்களுக்கு ஆன்மீக பயிற்சிகளை அளித்து கிலாஃபத்தும் கொடுத்தார்கள். தம் ஷெய்கு பாக்கீபில்லாஹ் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் மறைவிற்குப் பின் நக்ஷபந்தியா தரீகாவின் ஆன்மீக அரியணை ஏறினார்கள்.

மக்களிடையே மலிந்து கிடக்கும் அனாச்சாரங்களைக் களைந்தெறிந்து, அவர்களை அல்லாஹ்வின் பாதையில் அடியொற்றி நடக்க வைக்கும் தலையாய பணியை செய்ய உலகெங்கும் தம் பிரதிநிதிகளை அனுப்பி வைத்தனர். மௌலானா முஹம்மது காஸிமின் தலைமையில் 70 பேர்கள் அடங்கிய குழு துருக்கிஸ்தானுக்கும், 40 பேர்கள் அடங்கிய மௌலானா ஃபர்ரூக் ஹுஸைனின் தலைமையிலான குழு அரேபியா, யமன், சிரியா, துருக்கி ஆகிய நாடுகளுக்கும் மௌலானா முஹம்மது ஸாதிக்கின் தலைமையில் 10 பேர்கள் அடங்கிய குழு காஷ்கருக்கும், மௌலானா ஷெய்கு அஹ்மது பர்கீயின் தலைமையில் 30 பேர்கள் அடங்கிய குழு தூரான், படக்ஷான், குராஸான் நாடுகளுக்கும் அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் செய்த பிரச்சாரத்தால் அனேகர் நேர்வழி பெற்றனர்.

இவை மட்டுமில்லாது இவர்களின் சீடர்கள் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிலும் சென்று தீன் சுடர் ஏற்றினர்கள். மக்கள் இவர்களை 'இமாமே ரப்பானி', 'முஜத்தித் அல்ஃபதானி' என்று அழைக்கலாயினர். ஆம்! 11ம் நூற்றாண்டில் இஸ்லாத்தை புனருத்தாரணம் செய்ய இறைவனால் அனுப்பப்பட்ட சீர்திருத்தவாதிதான்!;. அக்பரின் காலத்தில் அவரின் தீனே இலாஹி என்னும் மதத்தை வன்மையாக எதிர்த்து இஸ்லாத்தை போதித்து இஸ்லாமியக் கொடி நாட்டினார்கள்.

அக்பர் மரணத்திற்குப் பின் அவரது மகன் ஜஹாங்கீர் அரியணை ஏறினார். இஸ்லாத்தை புணருத்மானம் செய்து கடடியெழுப்ப நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இவர்கள், இச் சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டனர். அக்பரைப் போல் இஸ்லாத்திற்கு ஜஹாங்கீர் விரோதியாக இல்லாவிட்டாலும், இஸ்லாத்திற்கு பாதுகாவலர் என்று கூறவும் முடியாது. இத்தகையவரை திருத்துவது எளிதானது என்பதை விளங்கிக் கொண்ட இவர்கள், அரசரின் அன்பிற்குப் பாத்திரமானவர்களுக்கு கடிதம் எழுதி அரசரை நேர்வழிப்படுத்துமாறும் அதன் மூலம் நாட்டில் இஸ்லாமிய மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்துமாறும் வேண்டிக் கொண்டனர். இம் மடல்கள் பலனளிக்காமலில்லை. அதன்படி ஜஹாங்கீர் நான்கு மார்க்க அறிஞர்கள் கொண்ட குழுவை அமைத்து அதன்படி செயலாற்ற முன் வந்தார். ஆனால் அதில் உலகாதயத்தை விரும்பும் உலமாக்கள் புகுந்து இஸ்லாத்தின் நலனைக் கெடுத்துவிடக் கூடாதே என்று வருத்தமுற்றனர். இதை அரசருக்கு தெரியப்படுத்தினார்கள்.

இதுகண்டு உலகாதாய உலமாக்கள் பொறாமையுற்று ஷெய்கு அஹ்மது அவர்கள் எழுதிய கடிதங்களை திருத்தி வெளியிட்டனர். அந்த போலிக் கடிதங்கள் ஹதீதுக் கலை வல்லுநர் அப்துல்ஹக் முஹத்திஸ் தெஹ்லவி அவர்களின் கைக்கு கிடைத்ததும் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட வருத்தத்திற்கும், சினத்திற்கும் அளவில்லை. அதற்கு அவர்கள் விளக்கம் கேட்டு, ஷெய்கு அஹ்மது அவர்களுக்கு கடிதம் எமுதினர். ஷெய்கு அவர்கள் அந்தக் கடிதங்களின் போலித் தன்மையை விளக்கியபோது, திஹ்லவி அவர்களின் சினம் அழிந்தது. அவர்களின் மீது விருப்பு ஏற்பட்டது.

சர்ஹிந்தி அவர்கள் அரசவைப் பிரமுகர்களுக்கு எழுதிய மடல்களை மன்னரிடம் காண்பித்து, மன்னருக்கு எதிராக நடப்பதாக குற்றம் சுமத்தினர். அதை நம்பிக் கொண்ட மன்னர் ஷெய்கு அவர்களை அழைத்தார். அரசவைக்கு வந்த அவர்கள் மன்னருக்கு சஜ்தாயே-தர்பார் செய்யாததைக் கண்டு அவர்களை சிரச்சேதம் செய்ய உத்தரவிட்டார். சில நிமிடங்களில் அவர் மனம் மாறி அவர்களை சிறையில் தள்ளினார். இது ஹிஜ்ரி 1028 ஜமாதுல் ஆகிர் பிறை 8(கி;.பி.1619 மே22) ல் நடைபெற்றது. சிறையில் எண்ணற்றவர்களை இஸ்லாத்திற்கு அழைத்து அவர்களை நேர்வழிபடுத்தினர்.

விரைவில் ஜஹாங்கீர் தம் தவற்றை உணர்ந்து, ஷெய்கு அவர்களின் மாண்பினை உணர்ந்து அவர்களை கி;.பி. 1620 ல் விடுதலை செய்தார். எங்கு சென்றாலும் தன்னுடனேயே அவர்களை அழைத்துச் சென்று அவர்களின் ஆலோசனைகளை மன்னர் கேட்டு நடந்தார். மன்னர் மார்க்க பக்தி நிறைந்தவராக மாறினார். நாட்டில் உடைக்கப்பட்ட பள்ளிவாயில்கள் திரும்ப நிர்மாணிக்கப்பட்டன. மக்கள் இஸ்லாமிய நெறிப்படி நடக்கலாயினர். இந்தியாவில் வீழ்ந்து கொண்டிருந்த இஸ்லாம் வாழத் துவங்கியது.

ஷெய்கு அஹ்மது சர்ஹிந்தி அவர்கள் ஷெய்கு அலாவுத் தௌலா சம்னானி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களின் 'வஹ்தத்துஷ் ஷுஹூது' கொள்கையின் நாயகராக விளங்கினார்கள். எண்ணற்ற கராமத்துகளை நிகழ்த்தியுள்ளார்கள்.

அண்ணல் நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம் அவர்களைப் பின்பற்றி  நோன்பு திறப்பதை துரிதப்படுத்தவும், ஸஹர் நேர உணவு உண்பதை தாமதப்படுத்தவும் செய்தார்கள். ரமலான் மாதம் இறுதிப் பத்து நாட்களில் பள்ளியில் இஃதிகாஃப் இருந்தார்கள். நெ;தப் பொருள் மீது ஜகாத் விதியோ அதற்கு ஆண்டு முடிவுவரை காத்திராது உடனே அதற்கான ஜகாத்தை ஏழை,எளியவர்க்கு கொடுத்துவிடுவார்கள்.

அவர்கள் தம்மைக் காண வருவோரை எழுந்து நின்று வரவேற்று அமரச் செய்வர். அவர்களை நன்முறையில் உபசரித்து, உணவளித்து அனுப்புவார்கள்.

தம்முடைய முடிவு நெருங்கிவிட்டதை தம் மக்களுக்கு  தெரியப்படுத்தி, அவர்களை தாம் தங்கியிருந்த இடமான அஜ்மீருக்கு வரவழைத்தனர். இளுதியில், ஹிஜ்ரி 1034, ஸஃபர் பிறை 29 (கி.பி.1624,டிசம்பர் 10) செவ்வாய்க்கிழமை தமது 63 வது வயதில் மறைந்தார்கள். அவர்களின் ஜனாஸாத் தொழுகையை அவர்களின் மகன் காஜா முஹம்மது சயீத் முன்னின்று நடத்தினார்.

காஜா பாக்கீபில்லாஹ் அவர்களுக்கு ஹிஜ்ரி 1008 ல் எழுதிய மடல்கள் மொத்தம் 536 ஆகும். அவை மூன்று தொகுப்புகளாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. ஹிஜ்ரி 1025ம் ஆண்டில் அவை முதன்முதலாக தொகுக்கப்பட்டபோது, 313 எண்ணிக்கை வந்ததும் அத்துடன் நிறுத்துமாறு கூறி, இது முர்ஸலான நபிமார்களின் எண்ணிக்கை மேலும், பத்ரு சஹாபாக்களின் எண்ணிக்கையுமாகும் என்று கூறி அத் தொகுப்புக்கு 'துர்ருல் மஃரிஃபத்' என்று பெயரும் சூட்டினார்கள்.

ஹிஜ்ரி 1028ல் அம்மடல்களின் இரண்டாம் தொகுப்பு தொகுக்கப்பட்டபோது, 99 எண்ணிக்கை வந்ததும், இது அல்லாஹ்வின் திருப்பெயர்களின் எண்ணிக்கை என்று சொல்லி அத் தொகுப்புக்கு, 'நூருல் காலிக்' என்று பெயரிட்டனர். ஹிஜ்ரி 1033ம் ஆண்டில் மூன்றாம் தொகுப்பு  தொகுக்கப்பட்டபோது, 114 எண்ணிக்கை வந்ததும் அதனை அத்துடன் நிறுத்தி 'இது திருக் குர்ஆன் அத்தியாயங்களின் எண்ணிக்கை' என்று கூறினார்கள். அதனைத் தொகுத்தவரே 'பஹ்ருல்  மஆரிஃப்' என்று பெயரிட்டார். அக்காலத்தில் அவர்கள் எழுதிய பத்து மடல்களும் அத்துடன் இணைக்கப்பட்டன.

அல்லாமா மகாகவி இக்பால் அவர்கள் ஷெய்கு அஹ்மது ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களைப் பற்றி சொன்ன சுருக்கமான வாசகம், 'தன்னுணர்வு பெற்ற ஒருவர், உலகை ஒரு குலுக்கு குலுக்கினார் என்பதாகும்.' 

Sah Ismail Sufi-ஷாஹ் இஸ்மாயில் ஸூபி

ஸெய்யிது இஸ்மாயில் ஸூபி மஜ்தூபுஸ்ஸாலிக் ரலியல்லாஹு அன்ஹு.

ஹிஜ்ரி 14ம் நூற்றாண்டில் ஹைதாரபாத்தில் வாழ்ந்த மஜ்தூபுகளுக்கெல்லாம் ஸுல்தானாக விளங்கிய  முன்ஷி ஹஜ்ரத் ஸெய்யிது இஸ்மாயில் ஸூபி அவர்களின் தகப்பனார் அவர்கள் ஸிக்கந்தராபாத்தில் ஆங்கிலேயர்களுடைய பட்டாளங்கள் இருந்து வந்த சமயம் அந்த பட்டாளங்களின் கர்னலாக இருந்து வந்தார்கள். இவர்களின் பெயர் மௌலானா ஸெய்யிது இமாம் என்பதாகும்.

தங்களின் பிள்ளை மேலான நற்பாக்கியங்கள் அடைய வேண்டும் என்று நினைத்து, சிறு வயதிலேயே மெலானா ஷெய்குல் காமில் ஷாஹ் அப்துல்  காதிர் ஸூபி ஸிக்கந்தராபாதி ரலியல்லாஹு அன்ஹு ( இவர்களின் கப்ரு ஷரீஃப் ஹைதராபாத்திலிருந்து ஏழாவது மைலில் உள்ள ஸிக்கந்தராபாத்தில் உள்ளது) அவர்களின் மடியில் வைத்து ஒப்படைத்து அவர்கள் பாதுகாப்பிலேயே விட்டுவிட்டார்கள். முன்ஷி ஹஜ்ரத் அவர்கள் தங்கள் ஷெய்கு அவர்கள் பராமரிப்பிலேயே வளர்ந்து சகலவிதமான வெளிரங்க, அகமியக் கல்விகளை கற்று சகல தரீகாக்களுடைய ஸில்ஸிலாவையும், கிலாபத்தையும் பெற்றுக்  கொண்டார்கள்.

மேலும், பெரிய மகானும் மஜ்தூபுமான ஹஜ்ரத் அப்துல்லாஹ் ஷாஹ் காமிட்டி ஷரீஃப் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களிடம் ஜத்புடைய ஸில்ஸிலாவையும், பைஅத்தையும் பெற்றுக் கொண்டார்கள்.

இவர்கள் இரவு முழுவதும் விழித்து இபாதத்து செய்பவர்களாக இருந்தார்கள். ஆரிபுல் ஹக்காகவும், ஞானப் பிரகாசமுடைய ஸூபியாகவும், கராமத்துடையவர்களாகவும், தங்களுடைய நாவால் எதைச் சொன்னாலும் அது உடனே பலித்துவிடும் தன்மையுடையவர்களாகவும், அகப்பார்வையுடையவர்களாகவும், ஒரே இடத்திலிருந்து அதே நேரத்தில் பல்வேறு இடங்களுக்கு சென்றுவரக் கூடிய ஆற்றல் பெற்றவர்களாகவும் இருந்தார்கள்.

ஹைதராபாத் நிஜாம் மன்னர், பிரதம மந்திரிகள் மற்றும் அரசாங்க அதிகாரிகள் முன்ஷி ஹஜ்ரத் அவர்களிடம் சென்று துஆ பெற்றுச் செல்பவர்களாயிருந்தனர். இவர்கள் மாதத்தில் 15 நாட்கள் ஜத்பியத்திலும், 15 நாட்கள் ஸுலூக்குடைய நிலையிலும் இருப்பார்கள்.

இவர்கள் 'ஆஸிப் ஜாஹ் ஸாதிஸ்' என்ற இடத்தில் இருந்தார்கள். பின்பு 'கோஷா மஹல் சாக்னாவாடி' என்ற இடத்திற்கு மாறி அங்கு நீண்டகாலம் தங்கியிருந்தார்கள். அதன்பின் 'மஹல்லா லிங்கம் பள்ளி'யில் வீடு கட்டி குடியேறி கடைசி காலம்வரை அங்கேயே தங்கியிருந்தார்கள்.  எண்ணற்ற மக்களுக்கு பைஅத்தும், தங்களுக்குப் பின் தரீகாவுடைய தொடர்ச்சி இருந்து வர கலீபாக்களை நியமித்தும் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் முக்கியமானவர்கள் ஹஜ்ரத் ஷாஹ் முஹம்மது அப்துல் காதிர் ஸூபி ஹைதராபாதி ரலியல்லாஹு அன்ஹு ஆவார்கள்.

 தங்களது 103 வது வயதில் சாதாரண வியாதி ஏற்பட்டு, முஹர்ரம் பிறை 13 வெள்ளிக்கிழமை இரவு ஸுப்ஹிற்குப் முன் மறைந்தர்கள். இன்னாலில்லாஹி வஇன்னா இலைஹி ராஜிவூன். அன்று ஜும்ஆ தொழுகைக்கு முன் மக்கா மஸ்ஜிதில் ஜனாஸா தொழவைக்கப்பட்டு லிங்கம் பள்ளியில் உள்ள தர்ஹாவில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது. மாதாமாதம் பிறை 13 அன்று தாஹா ஷரீஃபில் கந்தூரி நடைபெற்று வருகிறது. முஹர்ரம் மாதம் பிறை 13 அன்று பெரிய கந்தூரி நடைபெற்று வருகிறது. இவர்களின் அருகில் தூலன் பீஸாஹிபா என்ற ஹஜ்ரத் கதீஜா பேகம் ரலியல்லாஹு அன்ஹா அவர்கள் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். இவர்கள் முன்ஷி ஹஜ்ரத் அவர்களிடம் பைஅத்து பெற்று பெரிய படித்தரங்களை பெற்று, ஹஜ்ரத் அவர்களின் ஊழியத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

Sah Abdurraheem Sufi-ஷாஹ் அப்துர் ரஹீம் ஸூபி ரலியல்லாஹு அன்ஹு

ஷாஹ் அப்துர் ரஹீம் ஸூபி ரலியல்லாஹு அன்ஹு.

   நக்ஷபந்தி முஜத்திதி தரீகாவில் 27வது குருமகானாகவும், காதிரிய்யா ஆலிய்யா தரீகாவில் 34வது குருமகானாகவும், குருமகானாகவும் இவர்கள் வருகிறார்கள்.

     ஸெய்யிதினா ஹஜ்ரத் உமர் ரலியல்லா ஹு  அன்ஹு அவர்கள் வமிசவழியில் தோன்றிய ஷெய்கு ஷம்சுத்தீன் முஃப்தி அவர்கள் ருஹ்தாக் எனும் ஊரில் குடியேறி வாழ்ந்து வந்தனர். பின்னர் உத்திரப் பிரதேசத்தில் 'புல்த்' எனும் ஊரில் குடியேறினர். இவர்களின் வமிசத்தில் உதித்த ஷெய்கு வஜ்{ஹத்தீன் சிறந்த சூஃபியாக விளங்கினார்கள். இவர்கள் இஸ்லாமிய படையில் சேர்ந்து வீரமரணம் எய்தினர். இவர்களின் மகனார் ஷெய்கு அப்துர் ரஹீம்  என்பவர்கள் சிறந்த மார்க்க அறிஞராகவும், மகானாகவும் விளங்கினார்கள்.
    ஓரிரவு இவர்கள் முஹம்மது ஹாதி ஹர்வீயின் சொற்பொழிவைக் கேட்டுவிட்டு திரும்பும்போது, ஷைகு ஸஅதி ரலியல்லாஹுஅன்ஹுஅவர்கள் எழுதிய பாடல்களைப் படித்துக் கொண்டு வந்தார்கள். அதில் இறுதிக் கண்ணி மறந்துவிடவே, அவர்களின் வலப்புறத்தில் ஒருவர் திடீரெனத் தோன்றி அந்த பாடல்வரிகளை எடுத்துக் கொடுத்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள் அம்மனிதருக்கு தம் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டனர். அவர்களின் பெயரை அவர்கள் கேட்டபோது ஸஅதி என்று கூறிவிட்டு மறைந்தனர் அதைக் கேட்ட அவர்கள் உடல் சிலிர்த்தது.

    இதே போன்று ஷைகு நஸீருத்தீன் சிராஹ் திஹ்லவி ரலியல்லாஹு அன்ஹு. அவர்களையும் கண்டுள்ளனர். மற்றொருதடவை காஜா குத்புத்தீன் பக்தியார் காகி ரலியல்லாஹு அன்ஹு. அவர்களின் அடக்க இடத்திற்குச் சென்றபோது, தம்        போன்றவர்களுக்கு உள் செல்ல தகுதியில்லை என்றெண்ணி வெளியே உள்ள மேட்டில் உட்கார்ந்துவிட்டார்கள். அதன்பின் றொருதடவை காஜா குத்புத்தீன் பக்தியார் காகி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் வந்து அவர்களை அழைத்துச் சென்றனர்.

    இவர்களுக்கு 60 வயதானபோது ஒரு திருமகன் தோன்ற போகும் செய்தியை இறைவன் அவர்களுக்கு உள்ளுணர்வின் மூலம் தெரிவித்தான். அவர்கள் மனைவி மகப்பேறு பெறும் காலக்கட்டத்தை கடந்துவிட்டபோதும இது எவ்வாறு சாத்தியம்? என்று எண்ணினர். அடுத்தகணம் அவர்கள் உள்ளத்தில் இரண்டாவது திருமணம் பற்றிய எண்ணம் துளிர்த்தது. இதை தம் நண்பர்களிடம் கூற அது ஊர் முழுவதும் பரவிவிட்டது. 

    இதை கேட்ட ஹஜ்ரத் அலி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் வமிசத்தில் வந்த ஷெய்கு முஹம்மது என்ற நல்லார் தம் மகளை மணம் முடித்துக் கொடுக்க முன் வந்தார். அதன்படி திருமணமும் இனிதே நடைபெற்றது. இவர்களின் மணிவயிற்றில்தான் ஷாஹ் வலியுல்லாஹ் அவர்கள் பிறந்தார்கள். 

   ஷெய்கு அப்துர் ரஹீம் அவர்கள் கடுமையான நோய்வாய்பட்டிருக்கும் போது அண்ணல் நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம் அவர்கள்  அவர்களின் கனவில் திருத்தோற்றம் வழங்கி, 'கவலற்க! நலம் பெற்று விடுவீர்.' என்று நன்மாராயம் பொழிந்து தங்களின் தாடி ரோமங்கள் இரண்டை அவர்களின் கையில் கொடுத்துவிட்டு மறைந்தனர். திடுக்குற்று விழித்தெழுந்தபோது, அந்த ரோமங்கள் இரண்டும் அவர்கள் கையில் இருந்தன. 

         தங்களின் தள்ளாத வயதில் மகனுக்கு திருமணம் முடித்து வைத்தார்கள். தங்கள் முடிவு நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த இவர்கள் தங்கள் மகன் ஷாஹ் வலியுல்லாஹ் அவர்களுக்கு 'பைஅத்' கொடுத்து பின்பு கிலாபத்தும் கொடுத்து, 'வலியுல்லாஹ்வுடைய கை என்னுடைய கை போன்றதாகும்' என்று திரும்பத் திரும்ப கூறினார்கள். தங்களுக்கு நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம் அவர்களிடமிருந்து கனவின் மூலம் கிடைத்த இரு ரோமங்களில் ஒன்றை வழங்கி வாழ்த்தினார்கள். இவர்களின் பெயர் ஆலமுல் மலக்கூத்தில் 'அபுல் பையாள்' என்பதாகும்.