மஞ்சவி(மஞ்சகுப்பம்) ஹஜ்ரத் படேசாஹிபு பத்ருத்தீன் அஹ்மது கத்தஸல்லலாஹு ஸிர்ரஹுல் அஜீஸ்

கி.பி. 1875 செப்படம்பர் 16 ம் தேதி இவர்கள் பிறந்தார்கள். சென்னை தொண்டியால் பேட்டை ஆத்மார்த்தக் கழகத்தை ஸ்தாபித்தவர்கள் இவர்கள்தான். மிகவும் கொடை வள்ளலாகத் திகழ்ந்தார்கள். எப்போதும் இவர்கள் வீட்டு வாசலில் முஸாபிர்கள் இருந்து கொண்டே இருப்பார்கள். தங்கள் உழைப்பிற்கு கிடைக்கும் சம்பளத்தை வாங்கி அன்றே செலவு செய்து விடுவார்கள். நாளைக்கு என்று எதுவும் சேமித்து வைப்பதில்லை. உதாரணம் இவர்கள் கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்து நெல்லிக்குப்பம் காழியார் பாய் மௌலவி அப்துல் ஹமீது அவர்கள் வெளியூர் சென்று பயான் பண்ணி அதில் கிடைத்த பணத்தை இவர்களுக்கு கொடுத்தார்கள். அதை உடனே அவர்கள் ஏழைகளுக்கு கொடுத்து விட்டார்கள்.
.    
இதைக் கண்ட மௌலவி அவர்கள் ஷெய்கு நாயகத்திடம் கேட்க, ' எனக்கு எப்போதும் தான தர்மம் செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டுமம்மா. இல்லாது போனால் பெரும் கஷ்டம்தான் என்று சொன்னார்கள். இவர்கள் பேச்சில் அம்மா எடுத்து சேர்த்து சொல்வது வழக்கமாக இருந்தது.

மஞ்சவி நாயகம் அவர்கள் உரத்த குரலில் யா முஸ்தபா-யாரஸூலல்லாஹ், யா ஹக்கு-யாரஸூலல்லாஹ்' என்று  சொல்லும்போது குழந்தை தாயுடைய ஏக்கத்தால் கூப்பிட்டு அழைப்பது போல் இருக்கும். மேலும் எந்த நேரமும் அவர்களிடமுள்ளவர்களை சலவாத்து சொல்லும்படி ஏவிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இவர்கள் உபதேசம் செய்யும்விதம் தனிச்சிறப்புடையது. உபதேச மஜ்லிஸில் உள்ளவர்களை நடுவில் வழி விட்டு இரண்டு பக்கங்களிலும் இருக்கச் செய்வார்கள். மஞ்சவி நாயகம் அவர்கள் நடுவில் நின்று கொண்டும், நடந்து கொண்டும் உபதேசம் செய்வார்கள். உபதேசத்துடன் பாடல்களும் இடையே சொல்வார்கள். பாடல்கள் சின்னபாடல்களாக இருக்கும். அதை சபையோர்கள் சேர்ந்து சொல்ல வேண்டும். ஒரு பக்கத்திலுள்ளவர்கள் சொன்னதும் மறுபக்கத்திலுள்ளவர்கள் சொல்ல வேண்டும். இடையிடையே தரூத்;  ஷரீபை ஓதச் சொல்வார்கள். இறைவனின் திருநாமங்களையும், தஸ்பீஹ் வகைகளையும் சொல்வார்கள். உபதேச மஜ்லிஸ் திக்ரு மஜ்லிஸ் போல இருக்கும்.

உபதேசம் செய்து கொண்டிருக்கும் போது மலக்குகள் வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு திக்ரு, தஸ்பீஹ், ஸலவாத்துக்கள்தான் பிரியம். ஆகையால் மரியாதையுடன் எழுந்து நின்று தஸ்பீஹ், திக்ரு, ஸலவாத்து சொல்லுங்கள் என்று சொல்வார்கள்.

மஞ்சவி நாயகம் அவர்கள் மஞ்சக்குப்பம் கலெக்டர் ஆபிஸில் ஹெட் கிளர்க்காக  வலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, பெரிய ஆபிஸர் வருகை தந்தபோது மஞ்சவி நாயகமவர்கள் வரவேற்புரை நிகழ்த்தினார்கள். வந்திருந்த ஆபிஸர் இப்போது உங்களுக்குள்ள சம்பளம் போதாது, உயர்த்தி வைக்கிறேன்' என்றார். அதற்கு ஹஜ்ரத் அவர்கள் இதுபோதும். உயர்த்த வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். இதுவிசயத்தில் அவர்களுடைய மனது, உயர்த்தினால் மற்றவர்களுக்கு உதவியாக இருக்குமே என்று சொன்னதாம். இதைக் கேட்டு 'மனமே! உனக்கு பண ஆசை ஏற்பட்டுவிட்டதா? சரியான தண்டனை உனக்குத் தருகிறேன் என்று சொல்லி வெயிலில் கருங்கல் மேல் கையைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றார்கள். மனம் இனிமேல் சொல்லமாட்டேன் என்று சொல்லியும் அதைக் கேட்காமல் உனக்கு பேனாவை பிடித்து எழுதத் தெரிந்ததால் அல்லவா பண ஆசை ஏற்பட்டிருக்கிறது? என்று சொல்லி அருகிலிருந்த ரூல் தடியை எடுத்து தனது இடது கையில் வைத்து வலது கை கலிமாவிரலில் (ஆட்காட்டி விரலில்) ஓங்கி அடித்து விட்டார்கள். அந்த விரல் ஒடிந்து விட்டது.

உபதேசம் செய்யும்போது சிலசமயம் குழந்தைபோல் ஆகிவிடுவதையும் சிலபேர் பார்த்திருக்கிறார்கள். மேலும் கையெழுத்துப் போடும்போது 'குழந்தை பத்ருத்தீன் அஹ்மது' என்று கையெழுத்து போடுவார்கள்.

காமில்வலி அப்துல் கரீம் ஹஜ்ரத் அவர்கள் தமக்கு காமிலான ஷெய்கு கிடைக்க ஆவல் கொண்டு தேட்டமாக இருந்தார்கள். மஞ்சவி ஹஜ்ரத் அவர்கள் மஞ்சகுப்பத்தில் இருப்பதைக் கேள்விபட்டு அங்கு அடிக்கடி  சென்று சந்தித்து வந்தார்கள். சிலகாலம் கழித்து பைஅத்தும் பெற்றார்கள்.

ஷெய்கு ஷம்ஸுத் தப்ரேஜ் மற்றும் அவரது முரீது மவ்லானா ரூமி ஆகியோர்களுக்கு இடையே இருந்த தொடர்பு போல் மஞ்சவி ஹஜ்ரத்திற்கும் அப்துல் கரீம் ஹஜ்ரத்திற்கும் இருந்தது.

தப்ஸ் அடித்தும், முகத்தில் முகமூடி புர்கா கபன் அணிந்தவர்களாக பக்கீர்மார்களையும், தப்ஸு அடிக்கிறவர்களையும் அழைத்து வந்து திக்ருகளும், பைத்துகளும் சொல்லி ராத்திபு நடத்தி வந்திருக்கிறார்கள். ஒருகாலை மற்றொரு கால் மீது வைத்து ஒரே காலின் மேல் நின்றும் தப்ஸு அடித்துக் கொண்டு பம்பரம் போல் சுற்றுவார்கள். ராத்திபு செய்யும் போது பம்பரம் போல் தன்னைச் சுற்றி சுழல்வார்கள்.

சென்னை ஜமாலிய்யா அரபிக் கல்லூரிக்கு ஹைதராபாத் ஸூபி ஹஜ்ரத் அவர்கள் வருகை தந்தபோது அக்கால குத்பாக இருந்த படேஷா ஹஜ்ரத் அவர்கள் வருங்கால குத்பாக நியமிக்கப்பட இருந்த ஹைதராபாத் ஸூபி ஹஜ்ரத் அவர்களை 'குத்பு வருகிறார்' என்று கட்டியம் கூறி கட்டி அணைத்து வரவேற்று தம்முடைய மறைவை மறைமுகமாக அறிவித்தார்கள்.

அரபி ஞானமோ, ஆசிரியர்களிடம் பயின்றோ இருக்கவில்லை. மாறாக அல்லாஹ் அவர்களுக்கு ஞானத்தைக் கொடுத்து குத்பாக ஆக்கி வைத்திருந்தான். இவர்களின் மறைவு கி.பி. 1928 டிசம்பர் 8 அன்று நிகழ்ந்தது. இவர்களின் மறைவிடம் கப்ரு ஷரீப் பெரம்பூர் செம்பியம் குத்பா பள்ளிவாசலில் இருக்கிறது.

முஹம்மது அப்துல் கரீம் ஹஜ்ரத் கத்தஸல்லாஹு ஸிர்ரஹுல் அஜீஸ்.

எங்கள் ஷெய்கு நாயகம் ஸூபி ஹஜ்ரத் கத்தஸல்லாஹு ஸிர்ரஹுல் அஜீஸ்  அவர்களின் ஆசிரியப் பெருந்தகை பொதக்குடி அந்நூருல் முஹம்மதிய்யு அரபிக் கல்லூரியின் தலைமைப் பேராசிரியா காமில் வலி மௌலவி அல் ஹாபிழ் அப்துல் கரீம் ஹஜ்ரத் ராணிப் பேட்டையில் ஹிஜ்ரி 1300 ரபீயுல் அவ்வல் பிறை 27 திங்கள் கிழமை மாலையில் அல்ஹாஜ் அல்ஹாபிழ் செய்யிது முஹம்மது சாஹிபு அவாகளின் மகனாகப் பிறந்தார்கள்.

பத்தாவது வயதில் தமது தந்தையாரிடம் திருக்குர்ஆனை மனனம் செய்து கொண்டார்கள். அன்னாரின் தகப்பனார் திருக்குர்ஆனை மனனம் செய்துவிக்கும் ஆசானாக அங்கு திகழ்ந்தார்கள். அவர்கள் சொல்கிறார்கள், எனது மகன் திருக்குர்ஆனை எவ்வளவு எளிதாக மனனம் செய்தானோ அதைப் போல் வேறு யாரையும் நான் காணவில்லை' என்று. 13 வது வயதில் மார்க்க கல்வியை கற்பதற்கு சென்னை பெரம்பூரிலுள்ள ஜமாலிய்யா அரபிக் கல்லூhயிpல் சேர்ந்து சுமார் இரண்டு வருடம் பயின்றார்கள். பின்னர் வேலூர் பாக்கியாத் ஸாலிஹாத் அரபிக் கல்லூhயிpல் சேர்ந்து அதன் தலைமை ஆசிரியராகவும் ஸ்தாபகராகவும் இருந்த மௌலானா மௌலவி அப்துல் வஹ்ஹாப் ஹஜ்ரத் அவர்களிடம் சுமார் 6 வருடம் கல்வி பயின்று அவர்களின் உண்மை சிஷ்யராக இருந்து பலவிதக் கலைகளைப் பெற்று மௌலவி பட்டம் பெற்றுக் கொண்டார்கள். அரபி, பார்ஸி, உருது பாஷைகளில் வித்வானாகவும், ஹகாயிகுடைய இல்மில் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றவராகவும் தேர்ந்து சொந்த ஊரான இராணிப்பேட்டை திரும்பினார்கள்.

இரண்டு வருடம் கழித்து நெல்லிக்குப்பம் மத்ரஸாவில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றியபோது இரண்டு வருடத்தில் புனித ஹஜ் யாத்திரை செய்தார்கள். மஃரிபா ஞானத்தை தேடி பல்வேறு இடங்களிலுள்ள அறிஞர்களிடம் செல்பவர்களாக இருந்தார்கள்.

இந்நிலையில் மெய்ஞ்ஞான சொரூபி ஆஷிகுர் ரஸூல், குத்புஜ்ஜமான் ஷெய்கு பத்ருத்தீன் ஹஜ்ரத் என்ற படேஷா ஹஜ்ரத் அவர்களை சந்திக்க மஞ்சக்குப்பம் சென்று அவர்களின் சிஷ்யரானார்கள். இச்சமயத்தில் பொதக்குடியில் புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட அந்நூருல் முஹம்மதிய்யு மத்ரஸா(ஆரம்பிக்கப்பட்ட வருடம் ஹிஜ்ரி 1333)வின் தலைமையாசிரியராக பணியாற்றினார்கள். ஹிஜ்ரி 1340 வது ஆண்டில் இரண்டாம் முறையாக புனித ஹஜ் யாத்திரை சென்றார்கள்.

பெரும் ஈகைத் தன்மையுடையவராக இருந்தார்கள். மக்கா சென்ற சமயம் அவ்விடமுள்ள பதவிகளால் (ஸஹி மௌலானா)-கொடையளிக்கும் மௌலானா என்றழைக்கப்பட்டார்கள்.

உலகப்பற்றற்றவர்களாகவும், பொருளாசை இல்லாதவர்களாகவும் திகழ்ந்தார்கள். ஹஜ்ரத் அவர்கள் சொன்னார்கள், 'நான் நெல்லிக்குப்பம் மத்ரஸாவில் ஓதிக் கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கும்போது நாகூர்  சென்றிருந்தேன். தர்காவின் வடபுறத்திலுள்ள நவாப் பள்ளிவாசலில் ஜிப்பாவும் தலைப்பாகையும் இல்லாதவனாக நான் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, நாகூர் ஷாஹுல் ஹமீது நாயகம் ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் சில பக்கீர்மார்களுடன் என்னை நோக்கி வந்தார்கள். நான் எழுந்து முலாகத்து செய்து பல விசயங்களைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர்கள் என்னை நோக்கி கூறியதாவது, தாங்கள் ஏன் சுன்னத் ரஸூலாகிய தலைப்பாகை, ஜுப்பா போடுவதை விட்டுவிட்டு வந்தீர்கள்.?நீங்கள் மனிதர்களில் சிறப்பு வாய்ந்தவர்களாக இருப்பதால் அவற்றை விட்டுவிட வேண்டாம் என்றார்கள். அன்றிலிருந்து அவ்விரண்டையும் விடாமல் அணிவதுடன், மற்றவர்களையும் ஏவுகின்றவர்களாகவும் இருக்கின்றேன்.'

மேலும் நான் நெல்லிக்குப்பத்தில் இருக்கும் சமயம் கிலுரு அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்கள் என்னிடம் வந்து உரையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள் என்றார்கள்.

இவர்கள் மதீனா சென்றபோது நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுக்
கு ஸலாம் உரைத்தபோது உள்ளிருந்து பதில் கிடைத்தது.

நெல்லிக்குப்பத்தில் இரவு காலங்களில் வெளியில் உலா வரும்போது குப்பாரான ஜின்கள் என்னை தொந்தரவு செய்தன. அக்காலத்தில் இரண்டு ஜின்கள் மஹ்பூபு சுபுஹானி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களால் பாதுகாவலுக்காக அனுப்பி வைக்கப்பட்டதாக கூறினார்கள்.

மத்ரஸா அன்நூருல் முஹம்மதிய்யாவில் வருடாவருடம் ரபீயுல் அவ்வல் பிறை 6 அன்று மௌலிது மஜ்லிஸ் நடைபெறுவது வழக்கம். ஹிஜ்ரி 1345 ல் நடைபெற்ற மௌலிது ஷரீபிற்கு புதிதாக இருவர்கள் பிரவேசித்தார்கள். அவர்கள் யாருடனும் பேசாமல் அதபுடன் மஜ்லிஸில் அமர்ந்து விட்டார்கள். மவுலிது முடி ந்தவுடன் இருவரும் ஹஜ்ரத் அவர்கள் அறைக்குச் சென்றார்கள். அதன்பிறகு கதவுகள் மூடப்பட்டன. சுமார் ஒரு மணிநேரத்திற்குப் பின் ஊர்க்காரர்களில் சிலர் ஹஜ்ரத் அவர்கள் அறைக்குச் சென்று பார்க்கும்போது அங்கு ஹஜ்ரத் அவர்களைத் தவிர யாரும் இல்லை. அந்த அறைக்கு செல்வதற்கு ஒரே வழிதான் உண்டு. அந்த வழியாக அவர்கள் வெளிவரவும் இல்லை. இதுபற்றி ஹஜ்ரத் அவர்களிடம் கேட்டபோது, வந்தவர்கள் அக்தாபுகளில் உள்ளவர்கள். இச்சிறப்புத் தங்கிய மாதத்தில் பல்வேறு இடங்களுக்குச் சுற்றித் திரிபவர்கள். இவ்விடம் வந்தபோது மஜ்லிஸின் சிறப்பு கண்டு இங்கு விஜயம் செய்தனா என்றார்கள்.

ஹஜ்ரத் அவர்களிடம் முலாகத்துக்குச் செல்பவர்கள் இன்ன விசயத்தைப் பற்றி பேச வேண்டும் என்று எண்ணிப் போனால், ஹஜ்ரத் அவர்கள் அதைப் பற்றியே பேசுவார்கள்.

தங்களின் மறைவிற்கு ஆறு மாதத்திற்கு முன்னரே தங்களின் மறைவைப் பற்றி இஷாராவாக கூறிக் கொண்டே வந்தார்கள். அவர்கள் குறிப்பிட்டபடி குறிப்பிட்ட நாளில் மறைந்தார்கள்.

ஹஜ்ரத் அவர்களின் வபாத்திற்குப் பிறகு அவர்களை கனவில் கண்ட ஒருவர், தாங்கள் இவ்வுலகத்தை விட்டு சென்றபின் எவ்விடத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? என்று கேட்டதற்கு, 'இன்னல் முத்தகீன பீஜன்னாத்திந் வநஹர் பீமக் அதிசித்கின் இன்த மலீகின் முக்ததிர்( தவ்பாச் செய்பவர்கள் ஒதுங்கும் தலமானது சுவனலோகமும் அதிலுள்ள நீர்ச்சுனைகளும் அல்லாஹ்தஆ லாவின் மெய்யான தானமுமாகும்.) என்ற குர்ஆனின் ஆயத்தை ஓதிக் காண்பித்தார்களாம். அவர்களின் ரவ்ளாவில் இவ்வாயத்தே பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

தங்களுடைய 45வது வயதில் ஜுரத்தின் காரணமாக மன்னார்குடியிலுள்ள வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு ஈசவி 1927 ஜூன் 5 ஹிஜ்ரி 1345 துல்ஹஜ் 4 ஞாயிற்றுக்கிழமை பகல் 1.30 மணிக்கு மறைந்தார்கள். இன்னாலில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிவூன். அன்னாரின் பொன்னுடல் பொதக்குடி மத்ரஸாவின் காம்பவுண்டில் அடக்கப்பட்டது.

உருவ இலட்சணம்: சுமார் ஐந்தரை அடி உயரமும் பார்வைக்கு இலட்சணமான மாநிறமும் உடையவர்கள். உயரத்திற்கு ஏற்றவாறு பருமனும் பரந்த முகத்தையும், மிகுந்த அடர்த்தியில்லாததும், போதிய நீளமுள்ளதுமான தாடியையுடையவர்கள். எப்போதும் டாக்காவால் தலைப்பாகை அணிந்திருப்பார்கள். விசாலமானதும் கெரண்டைக்கால்வரை நீளமுள்ளதுமான ஜுப்பாவை அணிந்திருப்பார்கள். எக்காலமும் செருப்பணிந்திருப்பவர்களாக இருப்பார்கள்.

                          -ஆதாரம்: காமில் வலியின் காரண காட்சி.
 

மௌலானா அஹ்மது நூரானி

மௌலானா அஹ்மது நூரானி கத்தஸல்லாஹு ஸிர்ரஹுல் அஸீஸ்

இவர்கள் செய்யிதினா அபூபக்கர் சித்தீகி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்கள் வமிசா வழியில் ஸெய்யிதினா மௌலானா அப்துல் அலீம் சித்தீகி (இமாம் அஃலா ஹஜ்ரத் அவர்களின் கலீபா மீரட் மௌலானா என்று அழைக்கப்படும் இவர்கள் -அஷ்ரப் அலி தானவியை காபிர் என்று 'பர்ரத் மின் கஸ்வரா' பத்வாவை வெளியிட்டவர்கள். இதை நமது ஷெய்கனா அவர்கள் புலியைக் கண்டு ஓட்டம் என்று தமிழில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்கள்) அவர்களின் மகனாக மீரட் மாநகரில் 1926 ம் வசரும் பிறந்தார்கள். தங்களது எட்டாம் வயதிலேயே குர்ஆனை மனனம் செய்து விட்டார்கள். நேசனல் அரபிக் கல்லூரியில் அரபியில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார்கள். அலகாபாத் பல்கலைக் கழகத்தில் பாஸில் அரபியும், தர்ஸே நிஜாமி எனும் கல்வியை தாருல் உலூம் அராபிய்யா, மீரட்டில் ஓதி முடித்தார்கள்.

இவர்கள் அதன்பிறகு உலகமெங்கும் சுற்றி இஸ்லாமிய தக்வா பணியாற்றினார்கள்.  உலக முஸ்லிம் உலமா சபையின் பொதுக் காரியதரிசியாக 12 வருடங்கள் பணியாற்றினார்கள்.  மக்காவில் உலகி இஸ்லாமிய சேவை அமைப்பை 1972ல் துவங்கினார்கள்.

இவர்களை அஹ்லெ சுன்னாவின் தலைவர் என்றும் அழைத்தார்கள். வஹ்ஹாபிகள், தேவ்பந்திகள், காதியானிகளுடன் கொள்கைப் போர் புரிந்திருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் டிசம்பர் 11 2003 (16 ஷஃபான் 1424 ஹிஜ்ரி) ஆண்டு மறைந்து பாகிஸ்தான் கராச்சியில் தங்களது தாயார் அருகில் அடக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

குறிப்பு: (ஷெய்குனா அவர்கள் ஹஜ் சென்றிருந்த சமயம் ஹஜ் சென்றிருந்தார்கள். இருவரும் சந்தித்துக் கொண்டனர். சவூதி வஹ்ஹாபி இமாம்களின் பின் நின்று தொழாமல் ஒரு சமயம் இவர்கள் இமாமத் செய்ய ஷெய்குனா அவர்கள் பின் நின்று தொழுதார்கள். சில சமயம் ஷெய்குனா அவர்கள் இமாமத் செய்ய இவர்கள் பின்னின்று தொழுதார்கள்.)
 

Sayyid Masood Waliyullah

Sayyid Masood Waliyullah: (Around 1470 A.D)

                                          His tomb is at Panchayat Road just behind the house of the former principal Mahlara Arabic College. The tomb of Mabar Sultan and Saint Riazuddin are close to his tomb. Sura Iklas was written on his tomb, but the other informations are not traceable. According to the oral information he was Saint and he died 480 years ago. He was a descendant of our Prophat Muhammad (sallalahu alaihi wasallam) and his name was Sayyid Masood according to the reporter.

Shaikh Abdul Qadir Wali Alias Akkalebbai Wali

Shaikh Abdul Qadir Wali Alias Akkalebbai Wali:

             Akkalebbai Wali was a son of Shaikh Ali Wali. He was a great Scholar and a Saint. We assume that , he lived between 1010 and 1090 A.H. He visited various parts of TamilNadu and Kerala and propagated Islam. Ahmad Wali brother of Sadakathulla Appa and a son of Saint Sulaiman Wali was his student. AkkaLebbai Wali , a grand son of Ahmad Wali who was a son of famous Saint Shaikh Ali Nusky. Akkalebbai Wali spent few years at Nagore and Manjakollai. He taught many students. His tomb is at Manjakollai. His student Ahmad Wali was buried next to him.
 

Shaikh Ismail Wali

Shaikh Ismail Wali: (Approximately 1170 – 1240 A.H)

                                 Shaikh Ismail Wali was the son of Sayyid Ahmad Wali and also the father of Periya Muthuwappa Wali. The tomb of Habil son of Prophet Adam is in Rameswaram Island. The ruler of Ramnadu Vijaya Ragunatha Sethupathi endowed a village called Pudukulam in 1745 to the said shrine. One of the tombstones on a grave in the courtyard of this ancient shrine contains the following Arabic inscriptions. According to the inscription, the buried person was Shaikh Ismain Lebbai of Kayalpatnam. He was looking after the Shrine of Habil and also running an Arabic College there. The government of India is giving an annual grant of Rs. 511 to this shrine, which had been fixed 160 years ago.
 

Shinna Muthuwappa Wali-சின்ன முத்துவாப்பா வலி

 Shinna Muthuwappa Wali: (1210 A.H)

     Shinna Muthuwappa Wali was born on 1210 A.H. His father name was Shaik Ismail Wali, who was buried at Vedali. Periya Muthuwappa was his eldest brother. Like his eldest brother, he was also a great scholar and saint. He died on 1304 A.H and was buried in a chamber near the Government Girls Higher secondary school at Sitthan Street.
 

சின்ன முத்துவாப்பா வலி:

இவர்கள் ஷெய்கு இஸ்மாயில் வலி அவர்களின் மகனாக ஹிஜ்ரி 1210 ல் பிறந்தார்கள். இவர்கள் சிறந்த இறைநேசச் செல்வராக விளங்கினார்கள். மக்காவில் ஷெய்கு பாஸி ரலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களிடம் ஷாதுலிய்யா தரீகாவில் பைஅத் பெற்றார்கள். ஹிஜ்ரி 1304ல் மறைந்து சித்தன் தெருவில் அரசு பெண்கள் மேநிலைப்பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள தைக்காவில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டார்கள்.
 

Thaika Sahib Wali (Keela karai)

                              Thaika Sahib Wali (Keela karai): (1192 – 1267A.H / 1778 – 1850 A.D)

Shaikh Abdul Qadir alias Thaikh Sahib (Keelakarai) was born in Kayalpatnam on 1192 A.H. His mother died when he was a small baby. As he was fed milk (breast feeding) by many ladies, he married at Keela Karai. He studied under his maternal uncle Shaikh Abdul Qadir alias Kattu Thaika Appa who has composed the famous “Razzanatul Ilm”. He established an Arabic College at Kerala Karai and taught many students. He has composed forty poetical works in Arabu Tamil on various themes, including Mysticism and medicine. He was a great scholar , mystic and a teacher. He has written several poems in Arabic and Tamil. Imamul Arus, Kunangudi Mastan and Shaikna Pulavar were all his mportant students.